نورنیور-گروه بین الملل: نشریه «آتلانتیک» اشاره کرده است که در پنج دهه گذشته، روابط واشنگتن و تهران بارها بر سرنوشت سیاسی رؤسای جمهور آمریکا تأثیر گذاشته است. به نوشته این گزارش، انقلاب اسلامی ایران و بحران تسخیر سفارت آمریکا به پایان ریاستجمهوری «جیمی کارتر» انجامید. همچنین پرونده «ایران ـ کنترا» به ریاستجمهوری رونالد ریگان آسیب زد و تحرکات ایران در عراق پس از جنگ نیز دولت جورج دبلیو بوش را با چالش مواجه کرد. همچنین توافق هستهای ایران و مناقشه سیاسی شدید پیرامون آن بخش قابل توجهی از دوره ریاستجمهوری باراک اوباما را تحت تأثیر قرار داد. در ادامه نیز عملیات طوفان الاقصی از سوی حماس، جنگی را آغاز کرد که ریاستجمهوری «جو بایدن» را تحتالشعاع قرار داد.
بر اساس این مقاله، شاید دونالد ترامپ تصور میکرد دوره دوم ریاستجمهوری او با توافقهای دیپلماتیک برای پایان دادن به جنگها همراه خواهد بود، اما ایران بار دیگر آمریکا را وارد یک رویارویی پیچیده کرده است. ترامپ ظاهراً انتظار داشت نتیجهای سریع شبیه آنچه در ونزوئلا رخ داد در ایران حاصل شود؛ یعنی برکناری سریع رهبری سیاسی و سپس آغاز مذاکرات با جانشین او. با این حال، تحولات به سمت یک جنگ منطقهای پیش رفته است.
این گزارش میافزاید،، تهران پیشتر احتمال چنین تشدید تنشی را مطرح کرده بود، اما این روند ظاهراً دولت ترامپ را غافلگیر کرده است. به نوشته نویسنده این مقاله، در حال حاضر خطر آن وجود دارد که آمریکا در یک درگیری طولانی گرفتار شود.
در بخش دیگری از این مقاله، نویسنده وضعیت ایران را با شرایط سیاسی ونزوئلا مقایسه میکند و می گوید، «دلسی رودریگز» که همزمان مسئولیت وزارت نفت و وزارت اقتصاد و دارایی را در کنار سمت معاونت ریاستجمهوری بر عهده داشت، از ارتباطات گسترده بینالمللی برخوردار بود و حتی پیش از دستگیری «نیکولاس مادورو» رئیسجمهور ونزوئلا، یک کانال ارتباطی خصوصی با دولت ترامپ داشت. مقاله تأکید میکند که آمادگی او برای دیدار با «جان رتکلیف» رئیس سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا نشاندهنده توانایی او برای تغییر جهت سیاستهای دولت ونزوئلا به سمت همکاری با غرب بود. اما ساختار قدرت در ایران فاقد شخصیتی مشابه رودریگز است که بخواهد با آمریکا وارد مذاکره شود.
این مقاله همچنین روند تصمیمگیری در واشنگتن را بررسی کرده و مدعی شده که رویکرد ترامپ به این جنگ فاقد راهبرد روشن بوده است. گفتوگوها با خبرنگاران و اظهارات برخی مقامات نشان میدهد که در داخل دولت آمریکا نوعی سردرگمی وجود دارد و اهداف مختلفی میان کسانی که بر جنبههای نظامی تمرکز دارند و کسانی که نگران پیامدهای سیاسی داخلی هستند، مطرح است.