نورنیوز-گروه بین الملل: این اقدام غیرقانونی از یک سو ساختار قانونی اراضی اشغالی را تغییر داده و از سوی دیگر، ادامه حیات تشکیلات خودگردان را غیرممکن
می سازد.
کرانه باختری رود اردن که قبلا در اختیار دولت اردن بود، در جنگ شش روزه ژوئن سال ۱۹۶۷ به اشغال ارتش صهیونیستی درآمد. از همان تاریخ در حالی که طبق کنوانسیون های ۱۹۴۹ ژنو هرگونه تغییر جمعیتی در اراضی اشغالی ممنوع بود، رژیم صهیونیستی بطور خزنده شروع به شهرکسازی در این منطقه و اسکان صهیونیست های مهاجر در این
شهرک ها کرد. با شروع قیام مردمی ساکنان فلسطینی موسوم به انتفاضه در کرانه باختری علیه نیروهای اشغالگرو پخش اخبار و تصاویر جنایات صهیونیست ها علیه مردم بی پناه در رسانه های بین المللی، و پس از بی نتیجه ماندن کنفرانس صلح مادرید، توافقی مخفیانه بین رژیم صهیونیستی و یاسر عرفات، رئیس کمیته اجرائی سازمان آزادیبخش فلسطین صورت گرفت که در سال ۱۹۹۳ در اجلاسی با حضور بیل کلینتون، رئیس جمهوری ایالات متحده آمریکا، اسحاق رابین، نخست وزیر رژیم صهیونیستی و
یاسر عرفات در واشنگتن رسمیت یافت. در این توافق، "سازمان آزادیبخش فلسطین" جای خود را به چیزی به نامPalestinian Authority "اقتدار فلسطینی" داد که بعدها در فارسی، "تشکیلات خود گردان"
ترجمه شد.
کرانه باختری به سه بخش الف، ب و ج تقسیم شد. بخش الف شامل شهرهای فلسطینی در اختیار تشکیلات خود گردان قرار گرفت. بخش ب شامل روستاها در کنترل مشترک رژیم صهیونیستی و تشکیلات خودگردان در آمد و قرار شد ارتش اشغالگر در بخش ج یعنی بقیه اراضی مستقر بماند. مدت این توافق پنج سال اعلام و بر این اساس قرار شد بخش های ب و ج هم به تدریج به تشکیلات خودگردان تحویل شود و مشکلاتی مانند تقسیم منابع آب و آینده اورشلیم (قدس) بعدا مورد بحث قرار گیرد.
بعدها ثابت شد که این توافق، کلاه گشادی بود که ایهود باراک، نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی بر سر یاسر عرفات گذاشت با این هدف که نیروهای فلسطینی به جای نظامیان اسرائیلی در برابر ساکنان شهرها قرار گیرند و انتفاضه را رو به خاموشی ببرد. رژیم صهیونیستی به هیچ یک از تعهدات خود عمل نکرد و به شهرکسازی ادامه داد تا حدی که شهرهای فلسطینی به صورت جزیره هایی غیرمرتبط در میان انبوه شهرک های صهیونیست نشین قرار گرفت. واقعیت این است که رژیم صهیونیستی کرانه باختری را با نام "یهودا و سامره" بخشی جداناپذیر از خاک نیاکان خود
می داند و در هیچ شرایطی از آن صرف نظر نمی کند. به یاد آوریم طرح ژنرال
آریل شارون، فرمانده ارتش و نخست وزیر اسبق رژیم، موسوم به "ترانسفر" را که تاکید می کرد ساکنان فلسطینی کرانه باختری باید به کرانه خاوری یعنی کشور اردن منتقل شوند و کرانه به اراضی سال ۱۹۴۸ منضم شود.
اینک با تصمیم اخیر کابینه نتانیاهو دو مشکل شدید پدید می آید: نخست سرنوشت تشکیلات خودگردان به ریاست محمودعباس است که در گوشه ای از شهر رام الله نفس می کشد. با توجه به وضعیت نوار غزه و تصمیم اخیر در مورد کرانه باختری، دیگر هیچ دلیلی برای ادامه حیات این تشکیلات وجود ندارد و باید آن را منحل دانست. این در حالیست که رژیم همچنان به این تشکیلات نیاز دارد چرا که نیروهای محمودعباس عملا بخشی از دستگاه امنیتی رژیم برای سرکوب ساکنان فلسطینی و بازداشت افراد وابسته به مقاومت هستند و محمودعباس به رغم فشارها و انتقادهای شدید، همچنان به هماهنگی امنیتی با رژیم ادامه می دهد. علاوه بر این او امیدوار است که در آینده نوار غزه هم نقشی ایفا کند.
مشکل دوم موضوع طرح دو دولت یعنی "تشکیل دولت فلسطینی در اراضی اشغالی سال ۱۹۶۷" است که فرانسه و بسیاری از کشورهای اروپایی و عربی روی آن تاکید دارند؛ از جمله عربستان سعودی که پذیرش عادی سازی روابط با رژیم صهیونیستی را منوط به تشکیل دولت فلسطینی در کرانه باختری و نوار غزه کرده است. اینک با تصمیم کابینه نتانیاهو، این موضوع
بی معنی و بی اساس و به قول اهل منطق، منتفی به انتفاء موضوع شده است.
یک سؤال مهم این است که دولت دونالد ترامپ در آمریکا چه موضعی خواهد داشت؟ ترامپ که در دور اول ریاست جمهوری اش بسیار سخاوتمندانه و غیرقانونی با رژیم نتانیاهو برخورد کرد و حاکمیت رژیم بر بلندی های جولان و نیز انتقال پایتخت رژیم از تل آویو به قدس را پذیرفت، آیا به مخالفت با نتانیاهو برخواهد خاست یا الحاق کرانه به خاک رژیم را تایید خواهد کرد؟ در این صورت چه پاسخی برای دوستان و متحدان منطقه ای خود بخصوص عربستان سعودی خواهد داشت؟
در هر حال، گزارش ها حاکیست که رژیم صهیونیستی ارتش خود را در کرانه باختری به حال آماده باش در آورده، زیرا بیم آن دارد که در نتیجه این تصمیم، در ماه مبارک رمضان و در شرایط تهدید به جنگ علیه جمهوری اسلامی، مردم فلسطین در کرانه باختری انتفاضه سومی را آغاز کنند که به مراتب شدیدتر و خونین تر از دو انتفاضه قبلی خواهد بود.
اطلاعات