نورنیوز- گروه بین الملل: رسانه آمریکایی در مطلبی رویکرد رهبری «مارک روته» دبیرکل ناتو در قبال «دونالد ترامپ» رئیسجمهور آمریکا را بررسی کرده و استدلال میکند که راهبرد او برای ایجاد رابطه شخصی نزدیک و استفاده از تمجید و ستایش از رئیسجمهور آمریکا، ممکن است در نهایت بهجای تقویت، اتحاد ناتو را تضعیف کند.
پایگاه تحلیلی «وار آن د راکس» در این مقاله تشریح کرده است که مارک روته توانسته رابطهای مطلوب با دونالد ترامپ ایجاد کند؛ موضوعی که بهویژه در جریان مجمع جهانی اقتصاد در داووس برجسته شد، جایی که ترامپ بهطور علنی از روته تمجید کرد و او را یک «دبیرکل عالی» و «فردی بسیار باهوش» توصیف کرد.
پایگاه آمریکایی خاطرنشان میکند که رابطه شخصی نزدیک میان روته و ترامپ ممکن است در تسهیل دستیابی به یک چارچوب توافق درباره آینده گرینلند نقش داشته باشد؛ توافقی که دستکم بهطور موقت تنشها میان ایالات متحده و کشورهای اروپایی را کاهش داد. این رویداد نشاندهنده نقش غیرمعمول و قابلتوجه روته در مدیریت روابط میان ناتو و دولت آمریکا است.
بر اساس این گزارش، روته و «ینس استولتنبرگ» دبیرکل پیشین ناتو رویکردهای مشابهی در تعامل با ترامپ اتخاذ کردند و برای حفظ مشارکت آمریکا در ناتو، به ترکیبی از تمجید علنی و دیپلماسی پشتپرده متوسل شدند. استولتنبرگ بهطور هدفمند از تمجید استفاده میکرد و از رهبری ترامپ در حوزه افزایش هزینههای دفاعی تمجید کرده و او را عامل افزایش بودجه دفاعی کشورهای عضو ناتو معرفی کرده بود. ترامپ به این تمجیدها واکنش مثبت نشان داد و این امر به حفظ تعهد او به ناتو در دوره نخست ریاستجمهوریاش کمک کرد.
رسانه آمریکایی گزارش میدهد که استولتنبرگ همچنین از ابزارهای رویهای و دیپلماتیک برای مدیریت بحرانها در ناتو استفاده کرد. این رسانه به نشست ناتو در بروکسل در ژوئیه ۲۰۱۸ اشاره میکند؛ زمانی که تنشها پس از انتقاد ترامپ از رهبران متحد و تهدید او به کاهش حمایت آمریکا افزایش یافت. استولتنبرگ با سازماندهی یک نشست ویژه برای رسیدگی به نگرانیهای ترامپ وارد امور شد و این اقدام به رئیسجمهور آمریکا اجازه داد اصلاحات ناتو را بهعنوان یک موفقیت شخصی معرفی کند. چنین اقداماتی به حفظ اتحاد ناتو در یک دوره حساس کمک کرد.
در این گزارش اشاره شده است که استولتنبرگ روابط نزدیکی با چهرههای تأثیرگذار در ساختار سیاست خارجی آمریکا برقرار کرده بود، از جمله «جیمز ماتیس» وزیر دفاع آمریکا در دولت اول ترامپ. این روابط به ناتو اجازه داد تا باوجود انتقادات ترامپ، به تقویت ساختار دفاعی و بازدارندگی خود ادامه دهد.
با این حال، مارک روته این رویکرد را حتی از استولتنبرگ نیز فراتر برده است. این مقاله اشاره میکند که روته از تاکتیکهای مشابه تمجید علنی استفاده کرده و حتی در جریان یک نشست ناتو، ترامپ را «پدر» خطاب کرده است. همچنین روته پیامی برای ترامپ ارسال کرده و در آن از دستاوردهای او تمجید کرده و پیشبینی کرده است که اروپا تحت رهبری او هزینههای دفاعی خود را افزایش خواهد داد؛ اقداماتی که به روته کمک کرده است تا حمایت ترامپ را جلب کند و نشستهای ناتو را با تنش کمتری برگزار کند.
ممکن است تلاشهای روته به کاهش تنشهای فوری میان ناتو و ایالات متحده کمک کرده و برای ناتو زمان خریده باشد، اما رسانه آمریکایی بهشدت از راهبرد کلی روته انتقاد میکند و میگوید موفقیت این رویکرد ممکن است بیش از حد بزرگنمایی شده باشد. بر اساس این گزارش، تغییر موضع ترامپ درباره گرینلند ممکن است نه صرفاً نتیجه دیپلماسی روته، بلکه ناشی از تهدیدهای متقابل اروپا بوده باشد. به گزارش این رسانه، شاید اتخاذ موضع قاطع، بهجای تمکین، راهبرد مؤثرتری در تعامل با ترامپ باشد.
این مقاله همچنین استدلال میکند که تمرکز روته بر جلب رضایت ترامپ، به قیمت عدم آمادگی ناتو برای چالشهای راهبردی بلندمدت تمام شده است، زیرا ایالات متحده در حال تغییر جهت راهبردی گستردهتر از اروپا به سایر مناطق است و این امر به این معناست که کشورهای اروپایی عضو ناتو ممکن است ناچار شوند مسئولیت بیشتری برای دفاع از خود بر عهده بگیرند.
کشورهای عضو ناتو پیشرفت کافی برای انطباق با این واقعیت جدید نداشتهاند. بر اساس این گزارش، گرچه هزینههای دفاعی افزایش یافته، اما ناتو نتوانسته برنامه جامعی برای انتقال مسئولیتهای دفاعی به کشورهای اروپایی تدوین کند و پیشرفت محدودی در تقویت تواناییهای دفاعی مستقل اروپا یا ایجاد ترتیبات بازدارندگی جایگزین صورت گرفته است.
بر اساس این مقاله، روته بهطور فعال در برابر تلاشها برای افزایش استقلال اروپا در چارچوب ناتو مقاومت کرده است. او به تعهد مداوم آمریکا به ناتو ابراز اطمینان کرده و پیشنهادهای اروپایی برای کاهش وابستگی به حمایت نظامی آمریکا را رد کرده است. چنین مواضعی تلاشها برای آمادهسازی اروپا در برابر احتمال کاهش حمایت آمریکا را تضعیف خواهد کرد.
رسانه آمریکایی نتیجهگیری میکند که اگرچه راهبرد دیپلماتیک روته ممکن است ثبات کوتاهمدتی ایجاد کرده باشد، اما خطرات قابلتوجهی در بلندمدت به همراه دارد. این مقاله تأکید میکند که ناتو نهتنها باید خود را برای احتمال کاهش مشارکت آمریکا آماده کرده و تواناییهای دفاعی اروپا را تقویت کند، بلکه دبیرکل آن باید از نفوذ خود برای حفظ مشارکت آمریکا و - در عین حال - آمادهسازی ناتو جهت سازگاری با واقعیتهای ژئوپلتیکی جدید استفاده کند.
در ارزیابی نهایی، این مقاله تأکید میکند که راهبرد روته توانسته بهطور موقت روابط با ایالات متحده را تثبیت کند، اما احتمالا اروپا را برای تحولات راهبردی آینده آماده نخواهد کرد. قدرت بلندمدت ناتو به توانایی آن در سازگاری و افزایش استقلال وابسته است، نه صرفاً حفظ روابط مطلوب با رئیسجمهور آمریکا.