نورنیوز-گروه سیاسی: ۲۲ بهمن صرفاً یک مناسبت تاریخی نیست، بلکه نمایش مستمر اراده سیاسی جامعهای است که انقلاب خود را با هزینههای سنگین حفظ کرده است. در آستانه این مراسم، ترکیبی از تهدید خارجی، برجستهسازی گزینه نظامی آمریکا، القای مذاکره از موضع ضعف و بزرگنمایی مشکلات اقتصادی در فضای رسانهای برجسته شد تا انگیزه عمومی برای حضور کاهش یابد.
با این حال، مشارکت گسترده اقشار مختلف مردم نشان داد که جامعه ایرانی توان تفکیک میان «مطالبات داخلی» و «فشار خارجی» را دارد. این حضور را میتوان تجلی نوعی بازدارندگی اجتماعی دانست؛ بازدارندگیای که ریشه در سرمایه نمادین انقلاب و پیوند ملت با ساختار سیاسی دارد و هزینه محاسباتی هرگونه فشار بیرونی را افزایش میدهد.
انسجام ملی در برابر مهندسی دوقطبی
در روزهای منتهی به مراسم، تلاشهایی برای بازنمایی جامعه بهعنوان ساختاری دچار شکاف عمیق و بنبست فراگیر شدت گرفت. بازنشر گزینشی حوادث گذشته، برجستهسازی آمارهای غیرمستند و استفاده از ادبیات احساسی با هدف القای قساوت ساختاری، بخشی از عملیات رسانهای بود که میکوشید فضای مراسم را به میدان تنش بدل سازد.
اما شکلگیری پیام واحد در حمایت از ثبات و امنیت ملی، پروژه انتقال شکاف رسانهای به صحنه اجتماعی را خنثی کرد. این همگرایی به معنای نادیده گرفتن مشکلات نیست، بلکه نشاندهنده اولویتبخشی جامعه به حفظ انسجام در برابر تهدید بیرونی است. ۲۲ بهمن در این چارچوب به عرصه تثبیت سرمایه اجتماعی و تقویت همبستگی ملی تبدیل شد.
شکست روایتسازی از مسیر سانسور
در مرحلهای دیگر، رویکرد حذف یا پوشش حداقلی مراسم از سوی برخی رسانههای غربی برجسته شد. تمرکز گزینشی بر بخشهایی محدود و پرهیز از بازتاب گسترده حضور مردمی، نشاندهنده تغییر تاکتیک از روایتسازی فعال به سیاست سانسور بود.
با گسترش پوشش رسانههای مستقل و بازتاب تصاویر حضور گسترده مردم، این رویکرد نیز کارآمدی خود را از دست داد. در فضای متکثر رسانهای امروز، حذف یک رویداد بزرگ نهتنها به کماهمیت شدن آن نمیانجامد، بلکه میتواند به تقویت پرسش درباره سوگیری رسانهای بینجامد. در نتیجه، تلاش برای کوچکسازی و اهمیتزدایی، عملاً به تثبیت اهمیت راهپیمایی انجامید.
پیام اقتدار در برابر ادعای انزوا
همزمان با برگزاری مراسم، برپایی برنامههای مشابه در دیگر کشورها و ارسال پیامهای تبریک از سوی مقامات خارجی، تصویری متفاوت از ادعای انزوای ایران ارائه داد. این نشانهها حکایت از آن دارد که در نظم در حال گذار جهانی، بازیگران متعددی حاضر به همراهی با روایت یکجانبه غرب نیستند.
پیام راهپیمایی نیز بر این نکته استوار بود که هرگونه تعامل خارجی، در صورت تحقق، از موضع اقتدار صورت میگیرد. اقتداری که حاصل پیوند دیپلماسی، توان میدانی و پشتوانه مردمی است. چنین پیوندی چارچوبی برای مواجهه همزمان با فشار و مذاکره فراهم میآورد و نشان میدهد که تهدید، نه موجب عقبنشینی، بلکه موجب انسجام بیشتر میشود.
نورنیوز