سکویی که به جای صدا، تصویر می‌سازد

نورنیوز-گروه بین‌الملل: کنفرانس امنیتی مونیخ سال‌ها تلاش کرده بود خود را به‌عنوان بستری غیررسمی اما حرفه‌ای برای گفت‌وگوهای سخت امنیتی معرفی کند؛ جایی برای شنیدن صداهای متکثر، حتی صداهای ناهمسو. حذف آگاهانه ایران به‌عنوان یک دولت عضو سازمان ملل و بازیگر اثرگذار منطقه‌ای، به‌معنای عبور صریح از این سنت و فروغلتیدن در سیاست‌زدگی است.

این تصمیم، کنفرانس را از یک نهاد تحلیلی به سکویی برای اعمال فشار سیاسی بدل می‌کند و اعتبار آن را نزد بازیگران مستقل زیر سؤال می‌برد. امنیت، بدون بی‌طرفی، به ابزار قدرت تبدیل می‌شود؛ و این دقیقاً همان مسیری است که مونیخ در حال پیمودن آن است.

امنیت بدون دولت‌ها؛ تناقض راهبردی آشکار

مفهوم امنیت در نظام بین‌الملل، ذاتاً دولت‌محور است. ایران، چه مطلوب غرب باشد یا نه، یکی از اضلاع اصلی معادلات امنیتی خاورمیانه، خلیج فارس، انرژی، ترانزیت و مبارزه با تروریسم است. نادیده گرفتن عامدانه چنین بازیگری، به‌ویژه در مقطع تشدید بحران‌های منطقه‌ای، نه تحلیل امنیتی را تقویت می‌کند و نه به مدیریت تنش‌ها کمک می‌رساند.

کنفرانسی که مدعی پرداختن به امنیت جهانی است، اما از گفت‌وگو با بازیگران واقعی پرهیز می‌کند، عملاً امنیت را به مفهومی انتزاعی و نمایشی تقلیل می‌دهد. این تناقض راهبردی، مونیخ را از کارکرد اصلی‌اش تهی می‌سازد.

اپوزیسیون و نقش ضدامنیتی؛ از روایت تا خون

اعطای تریبون به اپوزیسیونی که در سال‌های اخیر نه‌تنها نقشی سازنده نداشته، بلکه در موارد متعدد در پروژه‌های بی‌ثبات‌سازی و جنگ ترکیبی علیه ایران ایفای نقش کرده است، یک خطای بزرگ امنیتی است. بخشی از این جریان‌ها به‌طور علنی یا ضمنی با رژیم‌های تروریستی آمریکا و اسرائیل هم‌راستا بوده‌اند؛ رژیم‌هایی که سابقه مستقیم در طراحی، حمایت و اجرای عملیات‌های تروریستی و کشتار شهروندان ایرانی دارند.

نادیده گرفتن این واقعیت و بزک‌کردن این گروه‌ها تحت عنوان «جامعه مدنی»، به‌معنای تطهیر خشونت و نادیده‌گرفتن خون قربانیان ترور در ایران است. این رویکرد، امنیت را قربانی سیاست می‌کند.

پیامدهای معکوس؛ تضعیف نظم و گفت‌وگو

سیاست حذف و طرد، هرگز به امنیت پایدار منجر نشده است. کنار گذاشتن ایران از چنین نشست‌هایی، نه‌تنها شکاف‌ها را ترمیم نمی‌کند، بلکه بی‌اعتمادی را تعمیق کرده و مسیرهای دیپلماتیک را مسدود می‌سازد. کنفرانس امنیتی مونیخ اگر به‌دنبال اثرگذاری واقعی است، ناگزیر از پذیرش منطق گفت‌وگو با همه بازیگران، حتی بازیگران ناهمسو، خواهد بود.

در غیر این صورت، این نشست نیز به محفلی پرهیاهو اما کم‌اثر تبدیل می‌شود؛ جایی برای  بازتولید کلیشه‌ها، نه حل بحران‌های واقعی امنیت جهانی.