نورنیوز-گروه فرهنگی: فیلم «سرزمین فرشتهها» به کارگردانی بابک خواجه پاشا و تهیهکنندگی منوچهر محمدی شامگاه سهشنبه ۱۴ بهمن در سینمای رسانه نمایش داده شد و سازندگان این فیلم در نشست خبری توضیحاتی را درباره آن کردند و گفته شد که بازیگر سرشناس عرب زبان آن ۱۷ بهمن به ایران میآید.
خواجهپاشا در ابتدای این نشست خبری با تسلیت برای «جان باختگان و شهیدان حوادث اخیر و جنگ ۱۲ روزه» نیمه شعبان را تبریک گفت و بیان کرد: امیدوارم دل مردم همیشه خوش و آرام و رو به اوج باشد.
او درباره ساخت فیلمی با موضوع کودکان غزه گفت: من با دیدن فیلمهای دو سال قبل غزه و بویژه آنچه از کودکان پخش شد روانم به هم ریخت. کاری به مسائل سیاسی ندارم ولی برایم سوال بود که ۲۰ هزار کودک مگر چیزی از سیاست میدانند؟ بنابراین این موضوع همیشه دغدغهام بود.
کارگردان سرزمین فرشتهها افزود: در این موضوع، برایم مهم بوده که غم و درد را چطور به مخاطب ارائه دهیم که مخاطب آزار نبیند. فیلمهای خودمان هم باید در مقامی باشد که وقتی دردی را بیان میکند مخاطب اذیت نشود. ضمن اینکه باورم این است که بچهها نمیمیرند. در فیلم قبلی «در آغوش درخت» هم همین نگاه را داشتم و معتقدم فیلمی مانگار میشود که الهی باشد و در این فیلم نگاه خدا وجود داشت.
او با قدردانی از حوزه هنری و موسسه تصویر شهر که با وجود حمایت مالی دخالتی در کار نداشتند، گفت: خیلی از ارگانها فقط دغدغهها و خواستههای خود را دنبال میکنند و همین شده که یک کرور فیلمساز دروغگو تربیت کردیم چون ارگانهای حامی فیلمها خواستههای خود را تحمیل میکنند.
خواجهپاشا همچنین با بیان اینکه برخی به او میگویند چرا درباره کشور دیگر و فلسطین فیلم میسازد، گفت: من شاید به عنوان یک فیلمساز بخواهم درباره فرانسه فیلم بسازم. مگر جیم جارموش فقط همیشه درباره کشور خودش فیلم میسازد؟ البته من هم در حوزه کشور خودم خیلی دردمندم و باید درباره دردهای کشور خودمان هم بسازیم. زبان ما سینماست و به دوستانی که سینما را تحریم کردند میگویم، تا زمانی که تئاتر و سینما هست، سنگ جایش کجاست؟
او با بیان اینکه «بگذارید هنرمندان از دردهای مردم حرف زنند» خطاب به همکارانش ادامه داد: خیانت به پرچم و کشور را کسی میکند که جامعه را به سمت دو قطبی شدن میبرد. گول دو تا کانال را نخورید. ما دو تا الناز در سینما داریم (شاکردوست و ملک)، یکی دیشب اینجاست و یکی دیگر خداحافظی میکند. چه کسی این فاصله را ایجاد میکند؟ فراموش نکنیم که در جنگها ابتدا به فرهنگ یک کشور حمله میکنند. یکی از مهمترین ابزارهای ما در دنیا در این سالها همین سینما بوده و فیلمهایی که صادر شدند، چه چیز دیگری جز این صادر کردیم؟ چرا به برج میلاد (سینمای هنرمندان در جشنواره) که میرویم بچهها را نمیشناسیم؟
در بخش دیگری از این نشست، منوچهر محمدی، تهیهکننده این فیلم نیز توضیح داد: وقتی ایده فیلم به ذهنم رسید از ابتدا برایم روشن بود که یکی فیلم سهل و ممتنع است. اولین گزینه من برای تولید کشور سوریه بود که با اتفاقهای رخ داده امکانش نبود. گزینه دومم لبنان بود ولی دوستانم در آنجا گفتند اگر فقط فیلم کوتاه میخواهی بسازی بیا وگرنه فیلم سینمایی اصلا ممکن نیست. گزینه سوم شهر رقه عراق بود که آنجا هم شرایط مهیا نبود و در نهایت به خود ایران رسیدیم و دو لوکیشن درست کردیم؛ یک دکور در نزدیک فرودگاه امام که غزه ویران شده را نشان میداد و یکی هم در نزدیکی هشتگرد، غزه سالم را بنا کردیم. البته بخش سخت کار این بود که محوطه، نزدیک شهر فرودگاهی امام بود و باید برای انفجارها هماهنگی میشد و به برج مراقبت اطلاع میدادیم. یک بار هم طوری شد که گفتند یکی از پروازهای خارجی گفته اینجا جنگ شده و میخواستند برگردند.
او درباره پخش بینالمللی فیلم توضیح داد: من ابتدا این فیلم را برای ایران نساختم و میخواستم آن را با یک نگاه جهانی بسازم. طبیعتاً برای این که در سطح بینالمللی مطرح شود کار را پیش بردیم اما صادقانه بگویم که برخی از مدیران فرهنگی به درد جرز لایه دیوار میخورند.
محمدی در این زمینه به حضور بازیگر نقش اصلی فیلم گفت: ما از سولاف فوالخرجی که از مطرحترین بازیگران مطرح سینمای عرب است، برای کار دعوت کردیم و حتی خواسته بودیم هیچ خبررسانی نکند. وقتی اجازه انتشار پوستر را پیدا کرد با استقبال زیادی در دنیای عرب مواجه شد.
او درباره احتمال حضور فیلمش در رقابت اسکار بیان کرد: برای اسکار الان زود است که صحبت کنیم هرچند جایزه و بزرگداشت آنقدرها اهمیت ندارند چون معتقدم بهترین گواه نقادانه یک اثر هنری تاریخ است و ما سعی کردیم اثر ماندگار تاریخی به نام کشور ایران ثبت شود.
محمدی در پاسخ به سوالی درباره ساخت بازمانده ۲ گفت: آن ماجرا باعث تلخکامی شد، طرح کار را برای یکی از همان مدیرانی که به درد جرز لای دیوار خوبند بردم و در نهایت آن را بایگانی کردم، به همین دلیل سراغ یک قصه سادهتر رفتم. البته به نظرم فلسطین تاریخ و قصه عجیبی دارد و واقعا ۸۰ سال برای این ماجرا در آنجا کم نیست.