نورنیوز-گروه سیاسی: در دو هفته گذشته، گزارشها و کنشگریهای برادران ما در عراق، لبنان و یمن در سطوح مختلف نشان میداد که مسئله جدی است و برنامهریزی برای چند مرحله درگیری مستقیم صورت گرفته تا نقاط مختلف منطقه درگیر شود. دشمن نیز با اطلاع از احتمال این موضوع، نیروهای پدافندی و آفندی خود را در منطقه چیده بود. اما حجم تهدید واقعی محور مقاومت به حدی رسید که دو بار از تصمیم برای حمله منصرف گردید. امنیت نیروهای آمریکایی و سرزمینهای اشغالی رژیم صهیونی دو مسئله اساسی بود که در صورت حمله یکپارچه مقاومت به شدت زیر ضرب رفته و دچار جنگی فرسایشی و زمانبر میشد. همان متغیر اساسی که ترامپ و نتانیاهو از آن ترس دارند. مسئله آن قدر جدی بود که رژیم صهیونی علاوهبر تقویت نیروهایش در مناطق شمالی و هممرز با لبنان، در مناطق شرقی و هممرز با اردن نیز به افزایش نیرو اقدام کرده بود. یعنی میترسید که نیروهای عراقی یا یمنی پس از ورود به اردن، بتوانند از مرزهای شرقی عملیاتی گسترده علیه رژیم صورت دهند. تجربه جنگ آمریکایی با یمنیها نیز نشان میداد که آن ها تهدیدی واقعی و گسترده برای کشتیها و ناوهای حاضر در دریای سرخ و شمال اقیانوس هند هستند و حتما تجارب و قدرت بیشتری کسب نمودهاند. در لبنان نیز تجربه جنگ گذشته به ایجاد شکل جدیدی از آرایش نظامی حزبا... منجر شده که چالشی اساسی برای ارتش جنایتکار رژیم خواهد بود. علاوه براین، نیروی موشکی، پهپادی، دریایی و ضدکشتی جمهوری اسلامی ایران نیز در اوج آمادگی است و دقیقا برای همین وضعیت طراحی و برنامهریزی شده. این واقعیتهای میدانی نشان میدهد که تهدید «جنگ منطقهای» واقعی و در جریان است. البته اگر از این موارد مطلع نبودیم، بر اساس مصدر بیان این تهدید باید یقین میکردیم که مسئله واقعی و جدی است. حال در جبهه مقابل، دشمن تمام توان خود را به منطقه آورده است. برخی ادوات جدید که قبلا در جنگی استفاده نشده. نمایش و خبررسانی آن ها را هم با تمام توان پیشبرده تا شاید در ایران دلی بلرزد و بترسد. اما نتیجه این بوده که نظام اسلامی و محور مقاومت با تمام توان و بدون پذیرش خواستههای خلع سلاح دشمن، ایستاده و سینه سپر کردهاند. البته در این میان منطقی است که هر روزنه برای جلوگیری از جنگ باید پیگیری شود. انتقال پیامها میان ایران و آمریکا در هفته گذشته از چند طریق هم به همین علت بوده و در نهایت یک فرصت کوتاه را ایجاد کرده. البته هنوز احتمال فریب بودن این ژست مذاکره بسیار بیشتر از واقعی بودن آن است. اما نظام باز هم حاضر شده در کنار آمادگی صددرصد نیروهای نظامی خود در کشور و تمام منطقه، پای میز مذاکره برود. درواقع باید دانست که آمریکا فعلا در طرح خود برای فشار، معتبرسازی گزینه نظامی و اجرای موفق و کمهزینه آن شکست خورده و به همین علت دوباره نمایش مذاکره راه انداخته. نظام هم برای نشان دادن حسن نیت خود به مردم، با سلاح در دست به میز مذاکره رفته است. در این میان باید مراقب بود تا دشمن نتواند هستههای تروریستی داخل کشور را بازیابی کند. احتمال دارد که تاخیر انداختن در عملیات با بهانه مذاکره از آن جهت باشد که این هستهها در داخل کشور زیر ضرب نیروهای امنیتی و انتظامی رفتهاند و برای تجمیع و یکپارچهسازی آن ها به زمان نیاز دارد. در این زمینه گزارش مردمی اصلیترین ظرفیت برای انهدام این تیمهای قاتل است. لذا گفت وگو و توضیح شرایط به مردم و درخواست کمک از آن ها باید در دستور کار باشد. روند تقویت قدرت کشور در زمینههای مختلف آفندی و پدافندی هم حتما در دستور کار هست و به تعبیر یکی از فرماندهان نظامی برای یک لحظه متوقف نخواهد ماند. زمینه بعدی بحث، وضعیت اقتصادی است. شکل اجرای آزادسازی نرخ ارز به یکی از بدترین تجارب در این زمینه تبدیل شد و نتوانست به سیاست ارز واحد برسد. دوباره فاصلهای میان بازار و ارز اعلامی دولت وجود دارد. همچنین مسئله کنترل بازار و نظارت بر آن هم مسئله جدی است. این موارد حتما در ذهن و فکر مردم اثر میگذارد و به مرور خشم مجدد اجتماعی را تولید مینماید. همان چیزی که دشمن هم در ابعاد و سطوح مختلف آن مانند بحث رسانهای یا درهم دبی دست دارد و به دنبال خشم عمومی است. پس وظیفه دولت در این مدت، کنترل بازار خواهد بود. آنچه کشور را در نهایت از این پیچ عبور خواهد داد، توکل به خداوند متعال و اتحاد حول امام جامعه است. اگر این عناصر را حفظ کنیم، دشمن به هیچ پیروزی دست نخواهد یافت.
خراسان