نورنیوز-گروه اجتماعی: انکیت بهارات، جراح قفسه سینه در دانشکده پزشکی فاینبرگ دانشگاه نورثوسترن در شیکاگو، ایلینوی، که به توسعه یک سیستم ریه مصنوعی کمک کرده است، میگوید: مواردی وجود داشته است که در آن افراد ریههای خود را برداشتهاند و به یک دستگاه خارجی متصل شدهاند تا سطح اکسیژن حفظ شود. اما دستگاههایی که در این موارد استفاده شدهاند، به عنوان ریه مصنوعی حساب نمیشوند، زیرا آنها جریان خون را از قلب حفظ نمیکنند، به این معنی که قلب نمیتواند به طور طبیعی کار کند.
به نقل از نیچر، بهارات میگوید طراحی گروه او منحصر به فرد است، زیرا جریان خون متعادل و پیوسته به قلب را حفظ میکند و خطر لخته شدن خون که میتواند سکته قلبی ایجاد کند را کاهش میدهد.
ناتاشا راجرز، پزشک پیوند در بیمارستان وستمید در سیدنی، استرالیا میگوید: مهندسی پشت سیستم ریه مصنوعی قابل توجه است، حفظ عملکرد طبیعی قلب در غیاب ریهها دشوار است، آنها واقعاً بسیار شجاع بودند.
گروه میگویند که سیستم ریه مصنوعی آنها میتواند در دیگر افراد به شدت بیمار استفاده شود، در حالی که آنها در سلامت حفظ میشوند تا واجد شرایط پیوند ریه شوند.
وضعیت تهدیدکننده حیات
قبل از قرار گرفتن روی سیستم ریه مصنوعی، این مرد دچار سندرم حاد دیسترس تنفسی شده بود که یک وضعیت اغلب تهدیدکننده حیات است که در آن ریهها نمیتوانند اکسیژن کافی جذب کنند و این مشکل توسط ویروس آنفلوانزا ایجاد شده بود. سپس او روی ونتیلاتور قرار گرفت، اما دچار عفونت مقاوم به دارو شد. این عفونت باعث شد قسمتهایی از ریههای او پر از چرک شود و او وارد شوک سپتیک شود که در این مرحله قلب و کلیههایش شروع به از کار افتادن کردند.
بهارات میگوید: او خیلی بیمار بود، دچار ایست قلبی شد و در حال مرگ بود. از آنجا که این مرد خیلی بیمار بود که پیوند ریه دریافت کند، گروه پزشکان تصمیم گرفتند ریههای او را که منبع عفونت بود، بردارند.
بهبود شگفتآور
به طور شگفتانگیز، مرد شروع به بهبود سریع کرد. در عرض ۴۸ ساعت، او همه داروها برای حمایت از فشار خون را کنار گذاشت، عملکرد کلیه او کاملا بازیابی شد و قلب او به طور طبیعی کار میکرد. در این مرحله، مرد پیوند دو ریه را دریافت کرد و سالها بعد هیچ نشانهای از رد عضو یا اختلال عملکرد ریه نشان نداد. اکنون تقریبا سه سال از انجام این کار گذشته است و حال بیمار واقعا خوب است.
اختراعی در دوران همهگیری
وقتی آنها با این مرد آشنا شدند، بهارات و گروهش روی یک سیستم ریه مصنوعی کار میکردند تا افرادی که به شدت مبتلا به کووید-۱۹ هستند را حمایت کند. این سیستم طراحی شده بود تا آنها سالم شوند و واجد شرایط پیوند ریه شوند.
اگرچه فناوری به نام اکستراکورپورال ممبران اکسیژناسیون (ECMO)، وجود دارد که میتواند کار ریهها را انجام دهد و برای اکسیژنرسانی به خون و حذف دیاکسید کربن کاربرد دارد، ریههای فرد در بدن او نگه داشته میشوند که قلب را پایدار نگه میدارد. راجرز میگوید سیستم جدید به قلب متصل است و نسخه اصلاحشدهای است که فشار مناسب برای جریان خون به و از قلب را حفظ میکند.
راجرز میگوید: این مطالعه نشان میدهد که ریهها میتوانند به طور موقت و برای مدتی طولانی از بدن خارج شوند. یک احتمال نظری این است که میتوان ریهها را خارج کرد، فرد را با این نوع سیستم زنده نگه داشت، ریهها را درمان کرد و آنها را دوباره سرجایشان گذاشت. اما استفاده از این سیستم نیاز به چند گروه متخصص دارد، به این معنی که فقط بیمارستانهای بزرگ قادر به استفاده از آن خواهند بود.
بهارات امیدوار است که سیستم در آینده تجاری شود تا در هر بیمارستانی استفاده شود. فعلاً، ما آن را به بیماران نورثوسترن که در آستانه مرگ هستند، ارائه میدهیم.