نورنیوز-گروه بینالملل: موضع تهاجمی اروپا در برابر طرح ترامپ برای تسلط بر گرینلند در ظاهر دفاعی از اصول و تمامیت ارضی است، اما در باطن یادآور سالها اطاعت بیچونوچرای این قاره از آمریکا است. اتحادیه اروپا که امروز فریاد استقلال سر میدهد، همان بازیگری است که در نقض برجام، تحریم ملتها و توجیه تروریسم دولتی واشنگتن نقش داشت. تحریم سیاستی است که اروپا آن را امضا کرد و امروز قربانی آن شده است. نتیجه این سازشکاری، شکلگیری تصویر ابرقدرتی بیمهار از آمریکا بود که از تجزیه کشورها تا تهدید اقتصاد جهانی پیش رفت و اروپا را در جایگاه یک پیرو بیاختیار نشان داد.
تولد هیولای یکجانبهگرایی از دامن اروپا
سیاستهای نادرست اروپا، پایههای یکجانبهگرایی آمریکایی را تثبیت کرد. از همراهی در تحریمها تا سکوت در برابر جنایات اسرائیل و تجاوز نظامی به ونزوئلا، اروپا تمام موارد نقض قانون بینالملل را مشروع جلوه داد. این رفتارهای دوگانه سبب شد نظم حقوقی جهانی فروبپاشد و آمریکا بیاعتنا به قواعد، دست به دخالت صریح در امور کشورها بزند. اکنون همان هیولای سیاسی که اروپا پرورش داد، حاکمیت و اقتصاد خودش را میبلعد. جهان نظارهگر قارهای است که به جای مدعی عدالت، شریک ظلم شده و از زیر بار پیامدهای آن گریزی ندارد.
معیارهای دوگانه و بحران اعتبار اروپا
اروپاییها با شگفتانگیزترین تناقض در تاریخ دیپلماسی، از "اعتبار معامله" سخن میگویند اما نه به برجام پایبند بودند و نه به توافقات مینسک و قطعنامه ۲۲۳۱ عمل کردند. وقتی از حاکمیت گرینلند و اوکراین دفاع میکنند، همانها در برابر اشغال غزه و تجزیه سودان سکوت کردهاند. این دوگانگی سبب شده مفاهیمی چون استقلال، عدالت و قانون در قاموس اروپایی اعتبار خود را از دست بدهند. سیاست خارجی اروپا در عمل نه مدافع اصول، بلکه مدافع منافع آنی و اقتصادی واشنگتن است؛ وضعیتی که امروز بنیان اعتماد جهانی به این قاره را فرو ریخته است.
راه خروج از مهلکه: بازتعریف هویت و استقلال
جهان امروز در آستانه شکلگیری نظمی چندجانبه قرار دارد و اروپا اگر میخواهد بازمانده این نظم نباشد، باید از سایه آمریکا بیرون آید. همانگونه که وزیر خارجه ایران هشدار داد، یا معاملهها دارای اعتبارند یا هیچ توافقی مفهوم ندارد. اروپا اکنون بردهای سیاسی است؛ قربانی بومرنگی که با ریاکاری و معیارهای دوگانه خود پرتاب کرد. نجات آن تنها با بازاندیشی در هویت مستقل، احترام به اصول چندجانبه و رهایی از وابستگی به واشنگتن ممکن است. در غیر این صورت نه فقط حیثیت، بلکه جایگاه ژئوپلیتیک آن نیز در تاریخ سیاست جهانی فرو خواهد پاشید.