نورنیوز- گروه سیاسی: کشور باید مدیریت و اداره شود. در دو هفته اخیر دولتمردان، مقامات، نمایندگان مجلس، استانداران و سایر مسئولان به میان مردم رفتهاند. با تشکّلها، انجمن هاو صنوف جلسات متعدد برگزار شده و ساز و کارهایی برا ی حلّ و فصل مسائل و مشکلات، مورد توافق قرار گرفته است . این یعنی اعتراض مسالمت آمیز، مطالبات صنفی و درخواست برای اصلاحات از مجاری قانونی دنبال میشود. مسئولان صدای مردم را شنیدهاند که نشانهای است از «مردم سالاری»، مطالبهگری مردم و پاسخگویی مسئولان.
امّا هرگونه آشوب، تخریب اموال عمومی و ایجاد ناامنی از سوی هر کسی که باشد به دلیل آنکه با «نظم عمومی و قانون» و «امنیّت و ثبات جامعه» در تعارض است باید با شدّت برخورد شود تا دیگر شاهد تکرار این جنایات و خرابکاریها نباشیم. با گروهکهای مسلّح اجیر شده از بیگانه جای هیچ گونه مسامحه و گذشتی نیست و باید با اشدّ مجازات روبرو شوند.
آنانی که «نظم و ثبات امروز » را بر هم میزنند و در «توهّم خیالی فردا» هستند باید پاسخگو باشند! آنانی که با نوشتن، عکس، استوری، پیام بیانیه فردی و جمعی ... بر خوشههای خشم، آتشافروزی میکنند باید جوابگو باشند. نمیشود به نام «صدای مردم» و «مطالبه برای اصلاحات» با موجودیت کشور و نظام در افتاد. در شرایط نه جنگ - نه صلح مسئولان کشور با احدی نباید تعارف داشته باشند!
همه در این شرایط خطیر و حسّاس باید صف خود را جدا کنند. در برخی از کشورها آنجا که «نوجوانان و جوانان» را سپر بلا میکنند تا حلقه حفاظتی برای خرابکاران باشند، برابر قوانین جاری «والدین آن نوجوانان و جوانان» باید پاسخگوی محاکم قضایی و امنیّتی باشند. چرا ما در ایران این اقدام را نکنیم!
ما ایرانیان همان افراد و نسلی هستیم که در تظاهرات و اعتراضات سال ۵۷ علیه رژیم سرکوبگر، دیکتاتور و وابسته به بیگانه پهلوی وقتی در راهپیماییها به بیمارستانها نزدیک میشدیم به دلیل رعایت اخلاق و مراعات حال بیماران، به جای شعار دادن «با سکوت از جلوی بیمارستانها » عبور میکردیم. حالا برخی خرابکاران مسلّح خود را در صف مردم جا زدهاند و به تخریب بیمارستانها و مساجد میپردازند! روشن است این با ادب و آداب ایرانی سازگار نیست.
بیتردید، فرصتها بس زودگذر و شرایط بس حسّاستر و خطیرتر است. باید اصلاحات اداری، مدیریتی، سیاسی، اقتصادی بسرعت یکی پس از دیگری اعمال و مردم نتایج و ثمره آن را ببینند.
«کاخ شیشهای سیاست و مدیریت» در ایران باید بیش از هر زمانی شفّافتر، صریحتر و به نفع مردم سامان یابد. مردم باید محرم راز و در تصمیمات مهم و راهبردی، شریک و سهیم باشند. بطور مثال، آزادسازی نرخ ارز آیا تصمیم هیات دولت، شورای اقتصاد، شورای عالی امنیّت ملی و مجلس شورای اسلامی... کدام است! و چه نهاد یامرجعی پاسخگو است؟
امام خمینی معمار کبیر انقلاب اسلامی و بنیانگذار جمهوری اسلامی در سالیان آخر حیات خود که تقارن با پایان جنگ تحمیلی هشت ساله رژیم بعث عراق علیه ایران بود، با تأکید بر «قانون گرایی» و «رعایت اصل تفکیک قوا» تصریح نمودند که حالا پس از جنگ باید هر امری از مجاری قانونی آن انجام شود. آیا جلسه سران به جای قوای سه گانه باید تصمیم گیرند یا اینکه هر قوه در جای خود به وظایف و مأموریتهای محوّله همّت گمارند و هر یک در برابر قانون و مردم در حدود وظایف و اختیارات پاسخگو باشند!
امر دیگری که در این شرایط حسّاس ضرورت دارد «سخن گفتن به جا و به موقع» و نیز «سکوت و سخن نگفتن در آنجا که باید سکوت پیشه کرد» توسط مسئولان کشور است.
«هنر سخن گفتن» و «هنر سکوت» خود به آموزش، ممارست، یادگیری و کاربست یافتههای علمی و عملی آن نیاز دارد. این همه «حرف زدن» گویا هنر مقامات و مسئولان شده است. از این بدتر، فضای رسانههای رسمی، تریبونها و مطبوعات است که بازتاب دهنده این مواضع هستند و افکار عمومی را بر هم میزنند. «مدیریت و هماهنگی رسانهها» باید در جهت اتحاد و مسئولیتپذیری باشد.
«رسانههای رسمی کشور» نباید عرصه را به «فضای مجازی» و «رسانههای بیگانه» ببازند. آنچه که در فضای مجازی و رسانههای بیگانه و تصویری از ایران وانمود میشود کاریکاتوری، وهمآمیز، تخیّلی و نادرست است. اما همین تصویر غلط، مبنای موضعگیری کشورهای دیگر در تنظیم مناسبات خود با ایران میشود که از جمله آنها، فراخوان شهروندان خود از ایران به بهانه ناامنی است در حالی که چنین چیزی از واقعیّت ندارد.
سخن پایانی آنکه اقتصاد، کسب و کار، رونق تولید و ایجاد اشتغال نیاز به ثبات، نظم، آرامش، قانون و امنیّت دارد. شورش، اغتشاش و بی نظمی مُخلّ رونق اقتصاد و بازار است. اصناف، کسبه و بازاریان خود باید در خط مقدّم برای برقراری ثبات و نظم و مقابله با خرابکاران و آشوبگران باشند. این گونه، صف اعتراض و مطالبهگری از شورش، اغتشاش و براندازی جدا میشود. در صف اول، مردم و مسؤلان باید همدل و همراه باشند و به حلّ مسائل بپردازند. و در صف دوم، نیروهای انتظامی، اطلاعاتی، امنیّتی و قضایی باید با اقتدار و حمایت قاطبه مردم با آشوبگران مقابله و آنها را مجازات کنند.
کشور دیگر تحمل این همه آشوب و تخریب را ندارد، به خصوص وقتی پای بیگانه و دشمنانی چون آمریکا و رژیم غاصب صهیونیستی در میان باشد که علنی و رسمی بارها از تجزیه ایران و آشوب در آن میگویند.
اطلاعات