بازه‌سازی «10 تا 15 روزه» از سوی ترامپ فقط جنگ روانی نیست.وقتی شورای دفاع ایران پیام «اقدام پیش از حمله» مخابره کرده، این ادبیات می‌تواند به اشتباه محاسباتی ختم شود.ترامپ قبلاً هم وعده «کمک در راه» داد؛ اما عقب نشست.بازی با زمان، همیشه بی‌هزینه نمی‌ماند.

اعلام‌ ضرب‌الاجل 10 تا 15 روزه دونالد ترامپ برای توافق با ایران، بیش از یک تهدید لفظی است؛ بازی با زمان در فضایی است که خطای محاسباتی می‌تواند بحران‌ساز شود.

فشار حداکثری، تهدیدهای نظامی و نوسانات دیپلماتیک آمریکا در قبال ایران، بیش از آنکه معطوف به ساختن توافقی پایدار باشد، در خدمت تولید «پیروزی نمایشی» است. اما چنین رویکردی، به‌جای کاستن از تنش‌های ساختاری، اغلب به تعمیق بی‌اعتمادی می‌انجامد و بازیگران منطقه‌ای را به سمت گزینه‌های جایگزین سوق می‌دهد.

با میانگین 2.6 یورو برای هر مترمکعب، شیرین‌سازی آب دریا یکی از پرهزینه‌ترین گزینه‌های تأمین آب است؛ آن‌هم در شرایطی که ظرفیت‌های کم‌هزینه‌تر هنوز بالفعل نشده‌اند.

بررسی سهم واردات کالا و خدمات از تولید ناخالص داخلی نشان می‌دهد برخی اقتصادهای کوچک و تجارت‌محور تا بیش از 170 درصد به واردات وابسته‌اند؛ الگویی که فرصت و تهدید را همزمان رقم می‌زند.