در رویکرد جدید امریکا که با تعبیر «تحریک تقاضای سیاسی» قابل توضیح است، مشکلات اقتصادی مردم ایران نه نتیجه تحریم‌ها یا ضعف‌های مدیریتی، بلکه پیامد «ماهیت نظام سیاسی» معرفی می‌شود. نتیجه چنین چارچوب‌بندی‌ای روشن است. اگر ریشه مشکل «ساختار» است، پس راه‌حل نیز نه اصلاح، بلکه تغییر بنیادین است.

تصمیم اخیر اتحادیه اروپا برای تحریم ایران و تروریستی نامیدن سپاه پاسداران، فراتر از یک اقدام سیاسی مقطعی است. این رفتار، نشانه تداوم خصومت ساختاری غرب با ملت ایران و آغاز بدعتی خطرناک در نظام بین‌الملل است که پیامدهای آن بیش از ایران، دامان خود اروپا را خواهد گرفت

غرب تروریسم را«تعریف»نمی کند،«مصرف» می کند: وقتی همکاری در کشتار مردم غزه، به حکومت رساندن تروریست‌ها و طراحی ناامنی در کشورها «سیاست» است و مقابله سپاه پاسداران با داعش،«تروریسم»، یعنی مفهوم تروریسم در ادبیات ‎آمریکا و ‎اروپا استحاله شده؛ اقدامات مقابله‌ای، فوری خواهد بود.

ترامپ می‌گوید شاید از ناوها استفاده نشود؛ روبیو از محدودیت‌های اقدام نظامی می‌‌گوید، رسانه‌ها دو روایت جنگ و ضدجنگ می‌سازند. مدیریت تعلیق آمریکا بدنبال وادارسازی ایران به تسلیم است؛ عراقچی امروز در گفتگو با مقام‌های عالی ترکیه بر حقوق قانونی ایران تاکید خواهد کرد.

هم زمانی تهدید نظامی ، پیام های دوپهلو و جنگ روایت‌ها نشان می‌دهد آمریکا نه در آستانه جنگ با ایران است و نه آماده توافق؛ واشینگتن آگاهانه منطقه را در وضعیت تعلیق نگه داشته تا بدون پرداخت هزینه تصمیم، گزینه‌ها را باز نگه دارد.