فشار حداکثری، تهدیدهای نظامی و نوسانات دیپلماتیک آمریکا در قبال ایران، بیش از آنکه معطوف به ساختن توافقی پایدار باشد، در خدمت تولید «پیروزی نمایشی» است. اما چنین رویکردی، به‌جای کاستن از تنش‌های ساختاری، اغلب به تعمیق بی‌اعتمادی می‌انجامد و بازیگران منطقه‌ای را به سمت گزینه‌های جایگزین سوق می‌دهد.

با میانگین 2.6 یورو برای هر مترمکعب، شیرین‌سازی آب دریا یکی از پرهزینه‌ترین گزینه‌های تأمین آب است؛ آن‌هم در شرایطی که ظرفیت‌های کم‌هزینه‌تر هنوز بالفعل نشده‌اند.

بررسی سهم واردات کالا و خدمات از تولید ناخالص داخلی نشان می‌دهد برخی اقتصادهای کوچک و تجارت‌محور تا بیش از 170 درصد به واردات وابسته‌اند؛ الگویی که فرصت و تهدید را همزمان رقم می‌زند.

افزایش ظرفیت اسمی پتروشیمی‌های گازی در حالی شتاب گرفته که براساس برآوردهای رسمی، ناترازی گاز تا 1407 به 373 میلیون مترمکعب می‌رسد؛ معمایی جدی برای امنیت انرژی.

پهلوگیری ناو بالگردبر روسی در بندرعباس و برگزاری رزمایش مشترک ایران و روسیه، صرفا یک تمرین نظامی نیست؛ این رویداد پیامی راهبردی درباره گذار از امنیت وارداتی به امنیت بومی و نشانه‌ای از تغییر موازنه قدرت در دریای عمان و شمال اقیانوس هند است.