نورنیوز-گروه بین الملل: از پانزدهم مهر سال 1402 برای هرکه قلبی در سینه داشت و روحی در کالبد و عقلی در سر، دغدغه خاطر تلخی ایجاد شد که هرچند گاهی پررنگ می شد و گاهی کمرنگ، در تمام طول این یک سال و سه ماه حضور داشت و آن نسل کشی بی امان مردم غزه بود. نسل کشی ای که به بهانه عملیات طوفان الاقصی آغاز شد.
عملیاتی که بار دیگر به جهان یادآوری کرد فلسطین اشغال شده است و آنچه مابین فلسطین و اسرائیل جریان دارد، اختلاف دو دولت نیست؛ اشغال و مقاومت در برابر اشغال است. عملیاتی که به جهان یادآوری کرد ملت فلسطین گذشته خود را فراموش نکرده و وطن خود را رها نساخته و اراده دارد بجنگد و کشور خود را پس بگیرد.
عملیاتی که به جهان یادآوری کرد ملت فلسطین نه تنها می خواهد؛ بلکه می تواند و دوران نه دوران انتفاضه با سنگ است و نه دوران موشک های سرگردان سیف القدس، دوران عملیات های دقیق، سهمگین و سرنوشت ساز است که می تواند سرعت زوال غاصب را بیفزاید.
آغاز این نسل کشی همین قدر حماسی و پرمعنا بود و دشمن نتوانست این حماسه معنادار را زیر انبوه خاک و خاکسترهای غزه مدفون کند. نسل کشی نه آغازش را جبران کرد و نه به پایان معهود و مطلوبش رسید. هرچند در این مدت دشمن پیروزی هایی داشته و مقاومت شکست هایی، اما در یک تصویر کلی ناکامی بزرگی برای رژیم غاصب رقم خورد و توقفی در سرازیری این رژیم به سوی نابودی ایجاد نشد.
اظهر من الشمس است که پس از یک سال نسل کشی برای اسرائیل هیچ چیز عوض نشده و سران رژیم غاصب بارها و بارها با کابوس تکرار هفت اکتبر از خواب خواهند پرید. البته این گزاره به معنای ضعف مطلق رژیم و قدرت و پیروزی محتوم مقاومت نیست؛ بلکه این یک سال و اندی خالی از نکته ها و عبرت هایی برای ما و ادامه راه مبارزه نبود.
در ادامه برخی از این نکات را مرور می کنیم.
یک. طوفان الاقصی سطح مقابله رژیم اشغالگر با مقاومت منطقه را تا نقطه پایان چند پله بالا برد و این یعنی آتش بس غزه به معنای توقف یا حتی کاهش این تقابل نیست. جنگ ادامه دارد و صرفا شکل آن عوض شده است. برای نمونه یکی از اشکال آن، ایجاد ناامنی های داخلی برای کشورهای منطقه به خصوص ایران و عراق است.شنیده ها حاکی از توقیف مستمر محموله های تسلیحاتی در مرزهای کشور است. رژیم غاصب خود نیز در درون جامعه از شکاف ها و درگیری ها رنج می برد؛ پس با ما در همان سطحی می جنگد که خود با آن درگیر است. به نظر می رسد هم برای اسرائیل و هم برای ایران، مطلوب ترین راهبرد جنگی، فروپاشی حریف از درون است. تلاش دشمن در راستای این هدف هرچند برای او دویدن در پی سرابی بیش نیست؛ اما برای ما هم خالی از آسیب نمی تواند باشد.
دو. گاهی اشیائی کوچک می توانند سایه هایی بزرگ ایجاد کنند. بستگی دارد نور را از چه زاویه ای به آن بتابانی. رژیم اشغالگر در این جنگ دست به ابتکارهایی زد که دال بر قدرت او نیست؛ اما توانمندی های مهمی است که می تواند سایه قدرت دشمن را طول و عرض ببخشد. لازم است که روی این توانمندی ها کار شود و دیگر توانمندی های پنهان او کشف و از غافلگیری جلوگیری شود. غافلگیری در عصر رسانه، سایه قدرت دشمن را حجیم می کند و پرده توهم قدرت او را ضخیم. یکی از این برگ آس ها که اسرائیل در این جنگ رو کرد، عملیات تروریستی انفجار پیجرها بود. یک حربه کثیف و شنیع که رژیم بی آبرویی ناشی از آن را به جان خرید. چراکه به زعم او برایش می ارزید: آبروی نداشته خود را حراج کرد اما هم به حزب الله ضربه زد و هم بخشی از توان پنهان خود را رو کرد. در عصر رسانه باید سینمایی جنگید و کاری کرد که مردم جهان خود را در جایگاه تماشاچیان یک اثر هنری ببینند؛ آن وقت توی جنایتکار را هم یک آنتاگونیست یا شخصیت منفی بزرگ خواهند دید. دشمن با خود می گوید اگر قرار است اهریمن باشی؛ لااقل ترسناک باش! این همان زاویه نوری است که سایه یک رژیم محتضر را بزرگ می کند تا در چشم مردم رسانه زده، همچون یک ابرقدرت جلوه کند. هرچند تمام این معرکه گیری ها از سوی رژیم اشغالگر، به پای ثانیه های آخر زندگی یحیی السنوار نمی رسید. همان فیلم چندثانیه ای که مرزهای افسانه های چریکی در تاریخ معاصر جهان را جابه جا کرد.
سه. در سال هایی که مقاومت غرب آسیا به رهبری حاج قاسم با داعش درگیر بود، بین هسته های مقاومت و دولت های منطقه نوعی وحدت در جریان بود. عنصر مهمی که امروز دشمن در تضعیف آن می کوشد. وحدت بین هسته های مقاومت در دولت های منطقه در سال های گذشته مدیون خطر محسوس و ملموس داعش و همچنین توان حاج قاسم در دیپلماسی مقاومت بود. رویکردی که امروزهم باید پیش گرفته شود. گروه های مقاوم نباید در دو جبهه درگیر باشند و یا اینکه خصلت ملی خود را از دست بدهند.
چهار. پس از غزه که پایتخت مقاومت فطرت بشری است، مدال زرین مقاومت به ملت یمن تعلق می گیرد که تا روز آخر در کنار مردم باریکه ماند و گنبد آهنین را تا ابد به یک شوخی تبدیل کرد. یمن خنجر سرخ و بران غرب آسیاست. معمایی که دشمن را عاجز کرد و قدرت گفتمان مقاومت به اثبات رساند. ما هرچند حامی غزه و صنعاییم اما در عرصه نرم افزار، باید از آن ها بیاموزیم؛ آن هایند که به ما روحیه می دهند و مقاومت را برایمان معنا می کنند. امید که این آتش بس برای مردم غزه مقدمه پیروزی های بزرگ تر باشد و برگ های تازه راه خود را از میان آوارهای این سال طولانی پیدا کنند.
*نویسنده رسالت