آمریکا با تمرکز گسترده نیروها و تهدید لفظی، ایران را تحت فشار قرار داده و رسانه‌ها فضای جنگ قریب‌الوقوع را بازنمایی می‌کنند. ایران با بازدارندگی فعال و رزمایش‌های اخیر، هزینه هر اقدام تهاجمی را بالا برده و هم زمان مذاکرات هسته ای مسیر تعامل را برای ایجاد تفاهم بدون ورود به درگیری باز نگه داشته است

سفر سه‌روزه امانوئل مکرون به دهلی نو، صرفاً یک دیدار دوجانبه نیست؛ نشانه‌ای از تلاش پاریس برای احیای نقش جهانی، فرار از فشارهای داخلی و بازتعریف جایگاه اروپا در نظم نوینی است که با محوریت شرق در حال تثبیت است. این سفر، تلاقی نیازهای اقتصادی فرانسه و بازیگری چندلایه هند را آشکار می‌کند.

دومین دورمذاکرات غیرمستقیم ایران و آمریکا بامیانجی‌گری عمان در اقامتگاه سفیر این کشوردر ژنو پایان یافت. در این دورریاست هیات ایرانی را سیدعباس عراقچی و ریاست هیات آمریکایی را ویتکاف برعهده داشت وتمرکز اصلی گفت‌وگوها برموضوع هسته‌ای و رفع تحریم‌های واشنگتن علیه تهران بود.عراقچی در پایان مذاکرات گفت: بر سر یک سری اصول راهنما توانستیم یک موافقت کلی پیدا کنیم.

دونالد ترامپ را نباید صرفاً یک فرد یا یک کنشگر شخصی تلقی کرد؛ او نمادی از ساخت قدرت و نظام تصمیم‌گیری در ایالات متحده است. نمادی از جریانی که تا حد زیادی از نهادگرایی و دیپلماسی مبتنی بر چندجانبه‌گرایی فاصله گرفته و الگوی رفتاری خود را بر «گزینه خشم» و سیاست فشار و تهدید استوار کرده است. طبیعی است که کار کردن در چنین فضایی بسیار دشوار خواهد بود.

اظهارات اخیر رهبر معظم انقلاب درباره ضربه پذیر بودن قدرت‌های نظامی و امکان زمین‌گیر شدن ارتش‌های به‌ظاهر قدرتمند، نه یک موضع‌گیری احساسی، بلکه بیان فشرده یک محاسبه راهبردی است؛ محاسبه‌ای که منطق تهدید را به چالش می‌کشد و بازدارندگی فعال ایران را توضیح می‌دهد.