نمایی از مطبوعات کشور

دنیای اقتصاد:

تأثیر توافق ایران و عربستان بر آینده ایران و امنیت منطقه‌ای (صفحه ۱)

اگرچه بسیاری از رسانه‌ها در ماه‌های گذشته انتظار توافق سیاسی، امنیتی و راهبردی جدیدی را در ارتباط با کنش متقابل ایران، سیاست بین‌الملل و عربستان داشتند، اما اولا این رویکرد در شرایطی انعکاس پیدا کرد که سفر رئیس‌جمهور اسلامی ایران به چین انجام گرفت. ثانیا زمینه برای توافق ایران با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی حاصل شده بود. هر یک از دو بازیگر یادشده، یعنی ایران و عربستان، بخشی از‌سازوکارهای کنشگری در سیاست بین‌الملل را دارند.

خراسان:

 چرخش از «کشور قوی» به «منطقه قوی» (صفحه ۱)

یکی از مهم‌ترین جنبه‌ های این توافق احیای دو معاهده است که در سال‌های ۱۹۹۷ و ۲۰۰۱ میلادی بین دو کشور منعقد شده و به تصویب مجلس رسیده بود. 
در واقع، چنان چه ایران و عربستان در راه تنش‌زدایی و ایجاد همکاری‌های گسترده با یکدیگر قدم بردارند، می‌توانند سیاست گذاری خود را از پارادایم «یک کشور نسبتاً قوی در یک منطقه ضعیف» به سمت پارادایم «یک منطقه قوی» تغییر دهند، تحولات مهمی در غرب آسیا در این دوران گذار رخ خواهد داد.

وطن‌امروز:

هیجان به بهای جان! (صفحه ۱)

بی‌توجهی به نکات ایمنی و سهل‌انگاری در برپایی مراسم چهارشنبه‌سوری، هر ساله زیان‌های جانی و مالی سنگین و غیرقابل جبرانی را در پی دارد و تعداد زیادی از افراد، اعم از کوچک و بزرگ، بر اثر حوادث ناگوار این روز پرمخاطره، دچار جراحات و صدمات جبران‌ناپذیر می‌شوند و حتی متاسفانه شاهد مرگ برخی هموطنان هستیم.

اعتماد:

به سوی توازن و پایدار (صفحه ۱)

متأسفانه مهم‌ترین تجربه آینده‌نگرانه ایران که با شکست کامل مواجه شد، سند چشم‌انداز ج.ا.ا در افق ۱۴۰۴ است که سه سال دیگر به پایان این سند مانده است. ولی اهمیت سند چشم‌انداز و آینده‌نگری در کلیت و پیوستگی و در توازن اجزا و پایداری آن است. اگر یک پایه آن قوی و پایه‌های دیگرش ضعیف شوند این به معنای اجرای نادرست یا هدف‌گذاری غلط است و منجر به ناپایدارب دستاوردها می‌شود. 

کیهان:

افق توافق ایران و عربستان در پکن (صفحه ۱)

 آنچه قیمت واقعی توافق پکن را معلوم خواهد کرد، التزام طرفین به بندهای آن است.
جالب این است که چین در این مذاکرات بیش از نقش «کمک‌کننده» و «تسهیل‌کننده» نداشت و آنچه توافق شد حاصل مذاکرات دوجانبه میان ایران و عربستان سعودی بود. این در حالی است که مدل مذاکراتی که با حضور یا میزبانی آمریکا و یا انگلیس برگزار می‌شد، مبتنی بر جدول و دستورکار تنظیمی خود آنان و نه کشورهای اصلی طرف مناقشه بود.