گمانه‌زنی هادرزمینه توافق ایران وآمریکا درفضای رسانه‌ای به شدت داغ شده است. برخی ازرسانه های خارجی اعلام می‌کنندتوافق بسیار نزدیک است و ممکن است تا آخر امشب اعلام شود.این توافق 60روزه شامل پایان جنگ درهمه جبهه هاو پایان محاصره است.با این حال ایران اعلام کرده بدون آزادسازی اموال بلوکه‌شده تفاهمی در کار نخواهد بود.

افزایش تنش‌ها در مسیرهای انرژی و به‌ویژه تنگه هرمز، طبق این تحلیل، موجب رشد عدم‌قطعیت اقتصادی، فشار انرژی و کاهش سرمایه‌گذاری در اروپا شده است.

رسانه ملی در شرایط بحرانی باید بیش از هر زمان دیگری مراقب زبان، ادبیات، مجریان، کارشناسان، مهمانان و چارچوب‌های تحلیلی خود باشد. رسانه‌ای که خود را «ملی» می‌نامد، نمی‌تواند تنها بازتاب‌دهنده یک قرائت محدود سیاسی باشد؛ حتی اگر آن قرائت، خود را انقلابی‌تر از دیگران بداند.

اظهارات مارکو روبیو درباره احتمال انتشار «اخبار خوب» پیرامون تنگه هرمز، همزمان با گزارش‌ها درباره قریب‌الوقوع بودن تفاهم تهران–واشنگتن، نشانه تغییری مهم در محاسبات پس از جنگ است؛ جنگی که نظریه وادارسازی ایران به تسلیم از مسیر فشار نظامی را با چالش جدی مواجه کرد.

ایده دولت جنگی، حامل یک هشدار واقعی است: اینکه ایران وارد دوره‌ای شده که دیگر نمی‌توان آن را صرفاً با الگوهای عادی و روزمره حکمرانی اداره کرد. بحران‌های انباشته، فشارهای خارجی، آسیب‌پذیری زیرساختی و فرسایش اقتصادی، واقعیت‌هایی هستند که نیازمند بازاندیشی در ظرفیت دولت و نحوه اداره کشورند.