یک مددکار اجتماعی بر ضرورت ارائه حمایتهای روانی و اجتماعی در شرایط جنگی تاکید کرد و گفت این خدمات شامل رواندرمانی، مشاوره و تقویت شبکههای حمایتی برای حفظ سلامت روان افراد آسیبدیده است.
نورنیوز-گروه اجتماعی: جواد طلسچی یکتا روز شنبه در گفتوگو با خبرنگار اظهار کرد: این حمایت ها شامل ارائه انواع خدمات رواندرمانی به افراد دچار آسیبهای روانی ناشی از جنگ مانند اختلال استرس پس از سانحه (PTSD)، افسردگی و اضطراب، ارائه مشاوره و رواندرمانی، ایجاد و تقویت شبکههای اجتماعی و گروههای حمایتی، اجرای برنامههای ملی برای سلامت روان و بهزیستی اجتماعی، آموزشهای روانشناختی و ارائه خدمات رایگان به آسیبدیدگان در شرایط جنگی میشود.
وی تصریح کرد: جنگ میتواند اضطراب جمعی و آلام اجتماعی گستردهای ایجاد کند که برای کاهش آن میتوان از راهکارهای مختلفی مانند انتشار اطلاعات دقیق و شفاف در مورد وضعیت جنگ استفاده کرد؛ این امر به کاهش اضطراب و شایعات کمک میکند.
طلسچی یکتا تاکید کرد: ایجاد فضاهای امن برای گفت و گو با افراد آسیبدیده، ارائه خدمات رواندرمانی، آموزش مهارتهای تابآوری، حفظ و تقویت هویت فرهنگی و ارزشهای جامعه نیز از دیگر راهکارهای کاهش آلام اجتماعی و اضطراب جمعی ناشی از جنگ است.
این مددکار اجتماعی اضافه کرد: اجرای تمرینات تنفسی عمیق نیز به کاهش اضطراب و آرامش اعصاب کمک میکند. مدیتیشن و ذهنآگاهی هم به افراد کمک میکند تا بر افکار و احساسات خود تمرکز کرده و از نشخوار فکری منفی جلوگیری کنند.
به گفته وی، فعالیت بدنی، خواب کافی، تغذیه سالم، ارتباط با دیگران، محدود کردن مواجهه با اخبار جنگی و کمک گرفتن از یک روانشناس یا مشاور حرفهای از بهترین و کاربردیترین روشهای کاهش اضطراب اجتماعی ناشی از جنگ است.
برنامه خانوادهها برای ارتقای نشاط، تابآوری و مدیریت بحران
این مددکار اجتماعی و مشاور خانواده، داشتن یک نقشه راه مشخص برای خانواده جهت هدایت صحیح اعضا و دستیابی به اهداف مشترک، در زمان جنگ را نیز لازم و ضروری دانست و افزود: این نقشه راه تحت عنوان برنامه ماموریت خانواده میتواند ابزاری قدرتمند برای افزایش نشاط، ارتقای تابآوری و مدیریت بحران در خانواده باشد.
طلسچی یکتا اضافه کرد: این برنامه نقشه راهی مدون و مشترک است که توسط اعضای خانواده با هدف تعیین اهداف، ارزشها و برنامههای عملیاتی برای دستیابی به یک زندگی بهتر و با کیفیتتر تدوین میشود؛ این برنامه، شامل مواردی مانند افزایش گفت و گو های درونخانوادگی، ترسیم برنامههای کوتاه مدت و بلند مدت، و پرورش مهارتهای فردی و اجتماعی اعضای خانواده است.
وی تصریح کرد: تفاوت اصلی بین خانواده دارای برنامه و فاقد آن، در میزان آمادگی برای مواجهه با بحرانهاست؛این برنامه یک سرمایهگذاری ارزشمند برای آینده خانواده است که با تدوین و اجرای آن خانوادهها میتوانند به زندگی بهتر، شادتر و با کیفیتتر دست یابند.
این مشاور خانواده تاکید کرد: خانوادههای دارای برنامه نه تنها در شرایط عادی، بلکه در زمان بحرانها نیز مهارتمند، جرأتمند، مدیر و مدبرانه با شرایط مقابله میکند و از آسیبهای ناشی از بحرانها در امان میمانند.