پس از آنکه رئیس جمهوری آمریکا در سخنرانی خود نتوانست مسیر روشنی برای پایان دادن به اختلالات عرضه انرژی به دنبال افزایش شدید قیمت آن ارائه دهد، بهای نفت به شدت افزایش یافت.

سخنرانی تکراری ‎ترامپ بیش ازآنکه پیام‌آور راهبردی تازه باشد، تلاشی شتاب‌زده برای پوشاندن ‎دو هفته بن‌بست معنادار در میدان و دیپلماسی بود.امروز، هم‌افزایی «میدان، سیاست و جامعه» در ‎ایران به سطحی از قدرت رسیده که گزینه‌ای جز پذیرش واقعیت‌های تحمیل‌شده برای واشنگتن باقی نگذاشته است.

معاون پیشین رئیس‌جمهور آمریکا با انتقاد از دونالد ترامپ، او را متهم کرد که آمریکا را وارد جنگی کرده که مردم این کشور خواهان آن نیستند و با افزایش هزینه‌های نظامی، نیروهای آمریکایی را در معرض خطر قرار داده است.

قالیباف خطاب به ترامپ نوشت: اگر به خانه ما تعرض کنی، با تمام خانواده روبه‌رو می‌شوی.

سخنرانی شب گذشته دونالد ترامپ رییس جمهور آمریکا را باید در پیوند مستقیم با وضعیت دو هفته اخیر ایالات متحده و رژیم صهیونیستی در قبال جنگ با ایران فهم کرد؛ سخنرانی‌ای که به‌گواه ارزیابی‌های متعدد، فاقد هرگونه نوآوری محتوایی بوده و صرفاً بازگویی مواضع پیشین را در برداشته است.

مجله آتلانتیک اعتراض خود را نسبت به ترامپ اینگونه نوشته است که ترامپ جهش قیمت بنزین را پیش‌بینی نکرده بود.

تحولات میدانی و راهبردی غرب آسیا نشان می‌دهد که موازنه قدرت به‌صورت بنیادین تغییر کرده است. در این میان، رفتارهای متناقض ترامپ و محدود شدن گزینه‌های آمریکا در برابر اقتدار ایران، به‌ویژه در تنگه هرمز، تصویری روشن از یک بن‌بست پیچیده و پرهزینه را ترسیم می‌کند.

ایو دالدر، سفیر پیشین ایالات متحده در ناتو، می‌گوید سخنرانی ترامپ به بسیاری از پرسش‌های اساسی از جمله این سوال که چرا اگر ترامپ می‌گوید توانایی هسته‌ای، نیروی دریایی و موشکی ایران نابود شده است، آمریکا هنوز عملیات نظامی در ایران را ادامه می‌دهد، پاسخی نداده است. نمی‌دانم چرا باید فکر کنیم که در امنیت بیشتری از گذشته هستیم.

کافی است وجدان بشری، لحن و ادبیات ترامپ در آخرین نطق «عصر حجری»اش را با لحن و ادبیات پزشکیان در نامه ای که خطاب به مردم آمریکا نوشت قیاس کند. نطق ترامپ آکنده از نفرت و کینه و تهدید است و نامه پزشکیان لبالب از دعوت به تعامل و صلح و امنیت.

تحولات جاری منطقه، صرفاً یک درگیری نظامی نیست بلکه صحنه‌ای تعیین‌کننده برای بازتعریف نظم ژئوپلیتیکی است. همزمان، چرخش آشکار در مواضع دونالد ترامپ نشان می‌دهد موازنه قدرت به‌گونه‌ای تغییر یافته که حتی بازیگران مداخله‌گر نیز ناچار به بازنویسی اهداف خود شده‌اند.