ترامپ در گفت‌وگو با فاکس نیوز ضمن اشاره به تنش چین و تایوان، مدعی شد آمریکا از حمله به ونزوئلا و تصاحب نفت این کشور سود فراوانی به دست آورده است.

سناتورهای دموکرات آمریکا اعلام کردند جنگ دولت ترامپ علیه ایران موجب افزایش قیمت انرژی، سوخت و کود شیمیایی شده و فشار اقتصادی بیشتری بر مردم آمریکا وارد کرده است.

سفر دونالد ترامپ به چین و دیدارهای او با شی‌جین‌پینگ در مجموع تلاشی از سوی آمریکا و چین برای کنترل تنش‌های میان دو طرف و تسهیل مسیر آینده برای همکاری‌های واشنگتن و پکن بوده است.

سفر رئیس جمهور آمریکا به چین گرچه با سر و صدای بسیاری انجام شد؛ اما اگر آقای ترامپ می‌دانست که در این سفر آنچه مدنظر او است حاصل نخواهد شد شاید با نگاه دیگری به این سفر می‌رفت. با برآورد دقیقی که وزارت خارجه آمریکا از نتایج سفر او در عرصه‌های مختلف سیاسی، اقتصادی و رسانه‌ای کرده بودند باز هم سفر او را به تعویق می‌انداختند.

دیلی بیست گزارش داد، ترامپ در تحقق نتایج مورد نظر خود در جریان سفر به چین شکست خورد.

آنتونی بلینکن، وزیر خارجه آمریکا، در اظهاراتی تأمل‌برانگیز با زیر سؤال بردن دستاوردهای سیاست‌های افراطی دولت ترامپ علیه ایران، بر ضرورت «سنجش پیامدها» در دیپلماسی تأکید کرد. وی با اذعان به اینکه دولت‌های مختلف آمریکا، از بوش تا بایدن، گزینه نظامی را به دقت بررسی کرده‌اند، تصریح کرد که توسل به زور لزوماً بهترین راهکار برای مواجهه با ایران نیست.

رئیس جمهور آمریکا گفت: در مورد لغو تحریم‌های شرکت‌های نفتی چینی که نفت ایران را خریداری می‌کنند، تصمیم خواهم گرفت.

فردریش مرتس، صدراعظم آلمان، در تداوم تنش‌های بی‌سابقه با کاخ سفید، اعلام کرد که دیگر زندگی و تحصیل در آمریکا را به فرزندان خود توصیه نمی‌کند. این اظهارات در حالی مطرح می‌شود که روابط دو متحد دیرین ناتو، پس از موضع‌گیری مرتس درباره «تحقیر آمریکا در جنگ ایران» و واکنش تلافی‌جوانی ترامپ در خروج نیروهای نظامی از آلمان، به پایین‌ترین سطح تاریخی خود رسیده است.

ترامپ می خواست با یک «عملیات محدود، سریع و تمیز» ایران را وادار به تسلیم کند؛ پس از ماه ها جنگ، چیزی که خیلی «تمیز» محقق شد، بسته شدن تنگه هرمز و بحران جهانی انرژی بود. اگر هنوز به فکر «پاکسازی سبک» است، این بار آتشی روشن می شود که خاموش کردنش از توان واشنگتن خارج است.

سفر دو روزه دونالد ترامپ به چین در حالی پایان یافت که بحران خاورمیانه و بسته بودن تنگه هرمز محور اصلی گفت‌وگوهای دو قدرت بود. با وجود اعلام پیشرفت در روابط و توافق‌های تجاری، نشانه‌ای از توافق عملی درباره ایران دیده نمی‌شود و پکن همچنان بر راه‌حل گفت‌وگو و پرهیز از فشار تأکید دارد.