سفیر پیشین انگلیس در ایالات متحده با اشاره به سفر سراسیمه نخست‌وزیر رژیم صهیونیستی به واشنگتن برای دیدار با رئیس‌جمهوری آمریکا گفت که تل‌آویو تنها طرفی است که بیش از همه از شکل‌گیری توافق با ایران نگران است و بنیامین نتانیاهو برای سنگ‌اندازی در روند مذاکرات، برنامه سفرش را یک هفته جلو انداخت تا «چوب لای چرخ» یک مذاکره بالقوه مفید بگذارد.

شرکت‌کنندگان در راهپیمایی 22 بهمن، در بیانیه‌ای مواضع و مطالبات خود را اعلام کردند.

دریابان علی شمخانی دبیر شورای دفاع با تأکید بر اینکه هرگونه حمله محدود به ایران به‌عنوان آغاز جنگ تلقی می‌شود، اعلام کرد توان موشکی جمهوری اسلامی موضوع قابل مذاکره نیست. او هشدار داد جنگ در منطقه پیامدهای جهانی دارد و طرف مقابل باید به‌جای تهدید و نمایش، مسیر گفت‌وگو را جدی دنبال کند.

معاون وزیر خارجه ایران تأکید کرد مذاکرات تازه آغاز شده و پیشرفت آن مشروط به جدیت، صداقت و احترام متقابل طرف مقابل است و هرگونه رفتار نظامی مانع جدیت در گفتگو خواهد شد.

سفر نتانیاهو به واشنگتن همزمان با مذاکرات ایران و آمریکا، صرفاً یک دیدار سیاسی نیست؛ بلکه تلاشی هدفمند برای اثرگذاری بر چارچوب مذاکره ترامپ است. برجسته‌سازی گزینه جنگ، بیش از آنکه نشانه تصمیم فوری نظامی باشد، ابزار فشار برای سفت‌تر کردن متن توافق و محدودسازی دامنه امتیازدهی است.

وزیر جنگ آمریکا در اظهاراتی تهدیدآمیز گفت: ترجیح دیپلماتیک دولت آمریکا در زمینه مذاکرات با توانمندی‌های بی‌نظیر نظامی آن پشتیبانی می‌شود.

بنیامین نتانیاهو پیش از سفر به آمریکا، هدف خود از این سفر را ارائه اصول مذاکره با ایران به ترامپ اعلام کرد؛ همزمان ترکیب همراهان نتانیاهو در پرواز به واشنگتن در لحظه آخر تغییر کرده است.

فضای کنونی پیرامون ایران و آمریکا بیش از آنکه صحنه آمادگی برای جنگ باشد، میدان عملیات ادراکی و فشار روانی است. تحرکات نظامی و بزرگ‌نمایی رسانه‌ای همزمان با فعال بودن مسیر مذاکره، نشان می‌دهد که تهدید، کارکرد چانه‌زنی پیدا کرده است.

رئیس‌جمهور در مراسم «سلام سفرا» تأکید کرد هر مذاکره‌ای که بر پایه حقوق بین‌الملل، عزت، احترام و حاکمیت ملی و از موضع برابر و با منطق برد-برد شکل گیرد، مورد پذیرش ایران است. وی گفت‌وگو را پایدارترین مسیر حل چالش‌ها دانست.

نشست غیرعلنی مجلس با حضور هم‌زمان فرمانده میدان و وزیر دیپلماسی، حامل پیامی روشن بود: جمهوری اسلامی ایران با اتکای هم‌افزای «دیپلماسی و میدان» وارد مرحله‌ای تازه از بازدارندگی فعال شده؛ مرحله‌ای که در آن، قدرت دفاعی و ابتکار دیپلماتیک مکمل یکدیگرند.