شبکه 750 پایگاه نظامی آمریکا در 80 کشور، نه ابزار امنیت بلکه موتور جنگ‌افروزی، سلطه‌گری، ناامن سازی و تخریب محیط‌زیست است؛ ساختاری البته آسیب‌پذیر که در تنش‌های اخیر نیز زیر ضرب رفته است.

جنگ اخیر را می‌توان نقطه عطفی در «بازتعریف راهبرد امنیتی» کشورها دانست. اگر در گذشته، نزدیکی به آمریکا به‌طور پیش‌فرض به‌عنوان یک مزیت امنیتی تلقی می‌شد، امروز این فرضیه در حال بازنگری است. دولت‌ها بیش از پیش می‌پرسند: آیا این نزدیکی در همه شرایط به نفع ماست؟ پاسخ به این پرسش‌، مسیر سیاست جهانی در سال‌های آینده را شکل خواهد داد.

گسترش تنش‌های نظامی در خلیج فارس با هدف قرار دادن زیرساخت‌های حیاتی انرژی و مسیرهای تجاری، اقتصاد کشورهای منطقه را با افت رشد، تورم شدید، بحران مالی و تهدید امنیت غذایی مواجه کرده است.

وقتی از «دزدی دریایی» به «بمباران گسترده تر» می رسید، یعنی نه استراتژی دارید نه اقتدار. اگر تنگه هرمز با این یاوه ها باز می شد، این همه عقب نشینی تکرار نمی شد. شاید خطای محاسباتی بعدی تان، هزینه ای خارج از کنترل داشته باشد.

تعلیق طرح پرسروصدای «پروژه آزادی» از سوی دونالد ترامپ، تنها یک روز پس از اجرایش، علاوه بر اینکه نشانه خطای محاسباتی واشنگتن درباره عملی و آسان بودن اجرای این طرح است، به خودی خود حکایت از وقوع اتفاقات مهمی در حیاط پشتی دیپلماسی هم دارد. این تعلیق مهم، بار دیگر به کارت دیپلماسی ارزش داد و گزینه مذاکرات را برای حل بحران تقویت کرد.