آتش بس به معنای پایان رقابت بر سر تنگه هرمز نیست. با باز شدن پنجره سیاسی بعد از امضای یادداشت تفاهم، پرونده‌ای که در دوران جنگ عمدتاً میان ایران و آمریکا جریان داشت، به‌تدریج در حال منطقه‌ای و بین‌المللی شدن است. از بیانیه مشترک آمریکا و کشورهای جنوبی خلیج فارس تا اظهارات ماکرون درباره مین‌روبی، همگی نشانه‌های تغییر میدان رقابت هستند

اگر آمریکا بند پنجم یادداشت تفاهم را پذیرفته، چرا همزمان به دنبال ائتلاف سازی و تغییر موازنه در تنگه هرمز است؟ اگر هدف‌ها تغییر نکرده و فقط ابزارها عوض شده اند،یک سوال جدی مطرح است: آیا راهبرد بازدارندگی فعلی ایران توانسته محاسبات آمریکا را تغییر دهد؟

حذف تیم ملی فوتبال ایران از جام جهانی 2026، آن هم در نخستین دوره 48 تیمی مسابقات، بار دیگر عملکرد فنی کادر فنی و مدیریت فوتبال را زیر ذره‌بین برد. هرچند جنگ، کمبود بازی‌های تدارکاتی و مشکلات میزبانی بی‌تأثیر نبود، اما نمی توان از سهم اشتباهات تاکتیکی کادر فنی، ترکیب تیم و میدان ندادن به جوانان و فرصت سوزی در این ناکامی به راحتی عبور کرد.

جنگ 12 روزه و جنگ 40 روزه موسوم به «جنگ رمضان» تنها ساختمان‌ها را ویران نکردند؛ میلیون‌ها تن آوار، بحران آب، افزایش انتشار کربن و نابودی سرمایه‌های ملی، ضرورت مطالبه غرامت از آمریکا و متحدانش را بیش از پیش آشکار کرده است.

تحولات اخیر در خلیج فارس نشان می‌دهد رقابت ایران و آمریکا وارد مرحله‌ای تازه شده است. اگرچه یادداشت تفاهم با هدف مدیریت بحران امضا شد، اما اقدامات واشنگتن برای تغییر موازنه ژئوپلیتیکی در تنگه هرمز این پرسش را مطرح می‌کند که آیا توافق سیاسی بدون بازدارندگی مؤثر، توان تغییر محاسبات طرف مقابل را دارد؟