پژوهشگران چینی در استان هوبی موفق شدند یک وسیله مگلو را در مسیر آزمایشی یک کیلومتری، تنها طی 5.3 ثانیه از حالت سکون به سرعت 800 کیلومتر بر ساعت برسانند؛ رکوردی که گامی مهم در توسعه حملونقل فوقسریع محسوب میشود.
نورنیوز- گروه بین الملل: تیم تحقیقاتی «آزمایشگاه راهآهن پرسرعت دریاچه شرقی» یا Donghu Laboratory در استان هوبی چین، توانستهاند در یک مسیر آزمایشی ۱ کیلومتری، یک وسیله مگلو را ظرف ۵.۳ ثانیه از حالت سکون به سرعت ۸۰۰ کیلومتر بر ساعت برسانند. این ثبت رکورد که سومین دستاورد موفقیتآمیز این تیم ظرف مدت شش ماه محسوب میشود، نشاندهنده یک برنامه تدوامدار و مرحلهای برای کاهش زمان شتابگیری و افزایش پایداری سیستمی است.
در فناوری مگلو، تماس مستقیم میان چرخ و ریل حذف شده و وسیله با استفاده از نیروی شناوری مغناطیسی روی ریل شناور میماند. سیستم پیشران الکترومغناطیسی با تغییر جهت سریع جریان الکتریکی و ایجاد امواج کششی و رانشی، قطار را به سمت جلو میراند؛ روشی که اصطکاک مکانیکی را به صفر رسانده و دستیابی به سرعتهای فوقالعاده بالا را ممکن میسازد.
اگرچه ثبت سرعت ۸۰۰ کیلومتر بر ساعت یک موفقیت بزرگ در مهندسی به شمار میرود، اما کارشناسان تاکید میکنند که نباید سرعتهای ثبتشده در آزمایشگاه را با بهرهبرداری تجاری اشتباه گرفت. تبدیل این نمونههای آزمایشی به قطارهای مسافربری واقعی نیازمند حل چالشهای فیزیکی و مهندسی متعدد است؛ مسائلی نظیر آیرودینامیک در سرعتهای بسیار بالا، مدیریت سر و صدا، کنترل ارتعاشات سازهای، ایمنی مسافران و بهویژه کنترل «موج ضربهای» و تغییرات شدید فشار هنگام عبور قطار از داخل تونلها.
علاوه بر ابعاد فنی، چالشهای اقتصادی بزرگترین مانع در مسیر همهگیری مگلو هستند. خطوط مگلو برخلاف قطارهای پرسرعت متعارف چرخدار که روی ریلهای معمولی بازسازیشده نیز قابل حرکت هستند، به زیرساخت کاملاً اختصاصی و جدید نیاز دارند. این موضوع هزینههای احداث شبکه ریلی را بهشدت افزایش میدهد.
به همین دلیل، چین الگویی دوگانه را دنبال میکند: از یکسو توسعه شبکه قطارهای چرخدار تا سرعتهای بالای ۳۵۰ کیلومتر بر ساعت ادامه دارد و از سوی دیگر، توسعه مگلو برای کریدورهای پرتردد و فاصلههای چندهزار کیلومتری در دستور کار است. معرفی نمونههای مگلو با سرعت طراحی ۶۰۰ کیلومتر بر ساعت نیز نشان میدهد چین همزمان به دنبال گزینههای نزدیکتر به کاربرد تجاری است.
هدف نهایی چین از توسعه این فناوری، هدفگیری بازار پروازهای داخلی و جایگزینی بخشی از سفرهای هوایی در مسیرهای میانشهری است. اگر هزینههای احداث زیرساخت و مصرف انرژی مگلو مدیریت شود، سفر زمینی میتواند از نظر زمانی با سفر هوایی رقابت کند. این دستاورد، نشاندهنده تغییر جهت رقابت جهانی است؛ پکن دیگر صرفاً به دنبال ساخت سریعترین قطار نیست، بلکه قصد دارد رهبری نسل بعدی سیستمهای حملونقل زمینی را در دست بگیرد.