تهران این روزها غرق در بنرها و تبلیغات مرتبط با اربعین است.از شهرداری تهران، باید پرسید چرا برخی چهرهها بارها و بارها دیده میشوند، اما بسیاری دیگر حتی یک بار هم سهمی از دیوارها و تابلوهای شهر ندارند؟
نور نیوز-گروه اجتماعی: تهران این روزها غرق در بنرها و تبلیغات مرتبط با اربعین است. اما در میان این حجم از تصاویر، جای بسیاری از شهدای جنگهای اخیر ایران خالی است.
در یک سال گذشته، ایران دو جنگ را پشت سر گذاشت؛ جنگهایی که در آنها دهها فرمانده، مدیر و نیروی مؤثر کشور به شهادت رسیدند. چهرههایی که سالها مسئولیتهای حساس امنیتی، نظامی و مدیریتی را بر دوش داشتند و در نهایت جان خود را در راه ایران فدا کردند.
با این حال، اگر امروز در خیابانهای تهران قدم بزنید، این سؤال به ذهن هر شهروندی میرسد: چرا تصویر بسیاری از این شهدا در سطح شهر و در تابلوهایی که تصاویر روی آنها از سوی شهرداری تهران نصب می شود،دیده نمیشود؟
چرا نامهایی مانند سپهبد رشید،سپهبد پاکپور، دریاسالار علی شمخانی، سپهبد شادمانی،حجت الاسلام خطیب،سرلشکر نصیر زاده،، سرلشکر خادمی، سرلشکر محقق،سرلشکر محرابی و دهها شهید دیگر، سهمی از سیمای پایتخت ندارند؟ مگر خون آنان با دیگر شهدا تفاوتی داشته است؟
این سؤال زمانی جدیتر میشود که نگاهی به پوسترهای اربعین و تبلیغات گسترده شهری بیندازیم. آیا واقعاً در میان این همه فضای تبلیغاتی و در شرایطی که تصاویر مبارک برخی شهدا در چندین تابلو و در ابعاد مختلف تکرار می شود، جایی برای یادآوری شهدای برجسته دیگر درجنگهای اخیر وجود نداشت؟ آیا نمیشد بخشی از این ظرفیت، به معرفی همه شهدایی اختصاص یابد که امنیت امروز ایران، مرهون ایثار آنان است؟
هیچکس منکر جایگاه شهدایی که امروز تصاویرشان در سطح شهر دیده میشود نیست؛ اما چرا دایره تکریم اینقدر محدود شده است؟ چرا حافظه بصری شهر، فقط چند نام را تکرار میکند و دیگر شهدا را به حاشیه میراند؟
این موضوع، صرفاً یک گلایه احساسی نیست؛ بلکه یک مطالبه فرهنگی است. اگر قرار است فرهنگ ایثار و شهادت به نسل جدید منتقل شود، این روایت نباید گزینشی باشد. تاریخ را نمیتوان با چند تصویر خلاصه کرد.
خانوادههای شهدا هرگز مطالبهگر نبودهاند. آنان عزیزترین سرمایه زندگی خود را برای ایران تقدیم کردهاند و انتظار نصب بنر و پوستر ندارند. اما آیا همین بیادعایی، مسئولیت مدیران شهری را سنگینتر نمیکند؟ مگر نه اینکه قدردانی از شهدا، وظیفه حاکمیت و جامعه است، نه خواسته خانوادههای آنان؟
از شهرداری تهران، انتظار میرود به این پرسش پاسخ دهند؛ معیار انتخاب تصاویر شهدا برای فضای شهری چیست؟ چرا برخی چهرهها بارها و بارها دیده میشوند، اما بسیاری دیگر حتی یک بار هم سهمی از دیوارهای شهر ندارند؟
نصب تصویر همه شهدا، فقط یک اقدام نمادین نیست؛ بلکه ادای دین به تاریخ این سرزمین است. جوان امروز باید بداند امنیت ایران، حاصل فداکاری مجموعهای از انسانهای بزرگ است؛ نه فقط چند نام شناختهشده.
شاید نصب یک تصویر، از نگاه برخی اتفاق کوچکی باشد، اما برای خانوادهای که سالها سکوت کرده و داغ عزیزش را به جان خریده است، همان تصویر میتواند نشانهای از این باشد که ایران، فرزندش را فراموش نکرده است.
سؤال همچنان باقی است؛ چرا در سیمای تهران و حتی در پوسترهای اربعین، جای بسیاری از شهدای جنگهای اخیر خالی است؟