جام جهانی 2026 برای فوتبال آسیا با ناکامی گسترده همراه شد؛ جایی که بهجز ژاپن و استرالیا، دیگر نمایندگان قاره خیلی زود حذف شدند. این نتایج بار دیگر نشان داد فاصله ساختاری و فنی آسیا با قدرتهای برتر فوتبال جهان همچنان پابرجاست.
نورنیوز-گروه ورزشی: جام جهانی ۲۰۲۶ با وجود افزایش سهمیه تیمهای آسیایی، برای فوتبال این قاره به شکلی ناامیدکننده به پایان رسید. از میان نمایندگان آسیا تنها ژاپن و استرالیا توانستند به مرحله حذفی برسند و پس از حذف ژاپن، تنها استرالیا بهعنوان نماینده باقیمانده قاره در رقابتها حضور دارد.
افزایش تعداد تیمهای حاضر در جام جهانی به ۴۸ تیم، امید زیادی در کشورهای آسیایی ایجاد کرده بود تا بتوانند حضوری پررنگتر و موفقتر نسبت به دورههای گذشته داشته باشند. با این حال، عملکرد تیمها در زمین مسابقه نشان داد فاصله آنها با قدرتهای سنتی فوتبال جهان همچنان قابل توجه است.
در مجموع، نمایندگان آسیا در مرحله گروهی ۲۷ مسابقه تنها سه پیروزی کسب کردند؛ آماری که در مقایسه با عملکرد تیمهای آفریقایی، که ۹ تیم از ۱۰ نمایندهشان به مرحله حذفی رسیدند، بسیار ضعیف ارزیابی میشود.
ژاپن بهترین عملکرد را در میان آسیاییها داشت. این تیم با ساختاری منظم و تاکتیکی تا مرحله یکشانزدهم نهایی پیش رفت و حتی برابر برزیل نمایش قابل قبولی ارائه داد، اما در نهایت با گل دیرهنگام حریف از دور مسابقات کنار رفت.
در سوی دیگر، تیمهای عربی عملکردی ناامیدکننده داشتند. عربستان بدون کسب حتی یک پیروزی حذف شد و این ناکامی به تغییرات مدیریتی در فوتبال این کشور منجر شد. قطر نیز پس از کسب نخستین امتیاز خود در تاریخ جام جهانی، نتوانست از گروه خود صعود کند. کره جنوبی با وجود حضور ستارگانش برابر آفریقای جنوبی شکست خورد و از دور رقابتها کنار رفت.
عراق پس از ۴۰ سال بازگشت به جام جهانی، با سه شکست و دریافت ۱۲ گل عملکردی ضعیف داشت. در مقابل، اردن با وجود حذف، توانست در هر سه بازی گلزنی کند و نمایش قابل قبولی ارائه دهد. ازبکستان نیز در نخستین حضور خود تجربهای سخت اما آموزنده را پشت سر گذاشت.
ایران نیز با سه تساوی و بدون شکست از صعود بازماند؛ تیمی که علاوه بر مسائل فنی، با مشکلات بیرونی همچون شرایط خاص اردوها و محدودیتهای سیاسی نیز مواجه بود.
در مجموع، گزارشها نشان میدهد که افزایش سهمیهها بهتنهایی نتوانسته فاصله آسیا با قدرتهای بزرگ فوتبال جهان را کاهش دهد. تنها تیمهایی مانند ژاپن و استرالیا بهدلیل برنامهریزی بلندمدت و ساختار حرفهای توانستهاند در سطح رقابت باقی بمانند، در حالی که سایر تیمها همچنان با ضعفهای بنیادی روبهرو هستند.