تهران در آستانه مراسم وداع، حالوهوایی متفاوت به خود گرفته است؛ شهری که با آمادگی گسترده مردمی و شهری، خود را برای آیینی سرنوشتساز آماده میکند؛ روایتی از اندوه، همبستگی و استمرار یک مسیر.
نورنیوز گروه سیاسی: تهران در این روزها، در انتظار یک مراسم ایستاده است؛ انتظاری که رفتهرفته حالوهوای شهر را دگرگون میکند. این دگرگونی را بیش از آنکه در چهره خیابانها بتوان دید، باید در روح جمعی شهر جستوجو کرد. گویی تهران خود را برای لحظهای آماده میکند که عاطفه و معنا، اندوه و ایستادگی، در کنار یکدیگر جلوه می کنند.
پیشِ رو، بدرقه یک «دوران فرماندهی» قرار دارد؛ دورانی که مفهوم قدرت در این سرزمین، از میدان دفاع تا عرصه بازدارندگی و تثبیت اراده، بازتعریف شد و بر معادلات منطقهای و جهانی اثر گذاشت.
تنها دو روز تا مراسم وداع با رهبر شهید حضرت آیتالله خامنهای(ره) باقی مانده است؛ اما فضای حاکم بر شهر، از تدارک یک آیین رسمی فراتر رفته است. تهران آرامآرام در امتداد مسیری قرار میگیرد که با پایان یک حضور متوقف نمیشود؛ راهی که استمرار آن، در حافظه و اراده جمعی معنا پیدا میکند.
نشانههای این آمادگی در گوشهوکنار شهر نمایان شدهاند. داربستها برپا میشوند، موکبها شکل میگیرند، پرچمها بر فراز خیابانها به اهتزاز درمیآیند و مسیرهای هدایت جمعیت سامان مییابند. با این حال، آنچه در ژرفای این صحنه جریان دارد، به این نشانههای ظاهری محدود نیست. آمادگی جمعی، حاصل سالهای مقاومت، تجربه و همدلی، آرامآرام خود را در رفتار و احساس مردم آشکار میکند.
داربستها، موکبها، پرچمها و مسیرهای هدایت جمعیت، اجزای صحنهای بزرگترند؛ صحنهای که اشک و اراده را در کنار هم معنا میبخشد و وداع را در امتداد راهی ماندگار قرار میدهد.
در ذهن بسیاری از مردم، این روزها فرصتی برای بازخوانی یک مسیر تاریخی است؛ مسیری که ایران در سالهای اخیر، در مواجهه با فشارها، تهدیدها و تقابل مستمر و مستقیم با آمریکا و رژیم صهیونیستی پیموده و به سطحی از انسجام و قدرت رسیده است که امروز جلوه آن را میتوان در حضور گسترده مردم مشاهده کرد.
حرکت مردم از نقاط مختلف کشور آغاز شده است. این حضور، از جنس یک کوچ جمعی به سوی پایتخت است؛ حضوری برخاسته از درکی مشترک که این وداع را در امتداد نبردی بزرگتر معنا میکند؛ نبردی که آمریکا و رژیم صهیونیستی را به استیصال و تسلیم وا داشته است.
مصلای تهران در این روایت، نقطه تلاقی احساس و اراده است؛ جایی که سنگینی یک وداع، با وزن اراده ملت بزرگ و مقاوم ایران درهم میآمیزد.
تهران این روزها میان اندوه و صلابت ایستاده است؛ شهری که اشک و استقامت را در یک قاب به تصویر میکشد و ملتی که سوگ و ایستادگی را در کنار یکدیگر معنا میبخشند و طوفانی از اشک و اراده به پا خواهند کرد.