تا لحظه نگارش این یادداشت، باوجود گزارش ها و خبرهای ضدونقیض، نشانه های بسیاری حاکی از آن است که متن نهائی تفاهمنامه بین جمهوری اسلامی ایران و دولت آمریکا مورد پذیرش دو طرف قرار گرفته و دولت سوئیس نیز برای میزبانی مراسم امضای این تفاهمنامه آمادگی خود را اعلام کرده است.
نورنیوز-گروه بین الملل: بنابراین به احتمال قوی، اگر مانع حساب نشده ای پدید نیاید، در روزهای آینده، هیأت های دوطرف و نیز هیأت های کشورهای میانجی عازم ژنو خواهند شد تا شاهد تحولی بزرگ در روابط بین المللی باشند.
با این حال، عواملی وجود دارد که به ثمر رسیدن این تحول را دچار تردید می کند. در راس این عوامل روحیات دونالد ترامپ، رئیس جمهوری آمریکاست که هر دم سازی می زند و دمی بعد ساز دیگری کوک می کند. او با نادانی تمام، از نابودکردن تمدن و انهدام زیرساخت ها و تصرف نفت ایران سخن گفته و اینک در حالیکه به هیچ یک از این اهداف نرسیده، باید تفاهمنامه ای را امضا کند که مهمترین دستاوردش بازکردن مشروط تنگه هرمز است که اصلا قبل از جنگ باز بوده و نمی توان آن را دستاوردی به شمار آورد.
واقعیت این است که آمریکا در این جنگ شکست مفتضحانه ای خورده و جز جنایت و کشتارمجرمانه کاری نکرده و این شکست در میزان تلفات و زیان های نظامی و اقتصادی و عدم دستیابی به اهداف اعلام شده خلاصه نمی شود، بلکه مهمترین مظهر این شکست آن است که ایالات متحده آمریکا به عنوان ابرقدرت جهانی که مدعی مدیریت جهان بود اینک هژمونی و هیمنه خود را تا حدود زیادی از دست داده و دیگر مصداقیتی ندارد و کسی قول و قرارهای آمریکا را باور نمی کند و حتی متحدان منطقه ای آمریکا که در جستجوی امنیت، زمین و هوا و حاکمیت خود را در اختیار آمریکا گذاشته بودند، اینک به اشتباه خود پی برده و به فکر یافتن عوامل دیگری برای حفظ امنیت خود افتاده اند.
اکنون سوال این است: با روحیه ای که از ترامپ سراغ داریم آیا تن به شکست می دهد و نتایج آن را می پذیرد؟ ترامپ مرتبا از پیروزی خود سخن می گوید و توهماتش را به شکل وافعیات می بیند و تاکنون بارها ادعا کرده که قدرت نظامی و اقتصاد ایران را از بین برده است. آیا این احتمال وجود دارد که زیر فشار انتقادهایی که از سوی تحلیلگران شبکه های مختلف و نمایندگان حزب دموکرات علیه او به عمل می آید، در یک واکنش کودکانه میز بازی را بهم بریزد و آتش جنگ را دوباره برافروزد؟
اگر چنین شود، در این فرض هم شکست سخت تری خواهد خورد و چیزی به دست نخواهد آورد. عامل دیگر، وضعیت رژیم صهیونیستی و پایان جنگ در لبنان است که در همه متون و در متن نهایی تصویب شده از سوی ایران مورد تاکید قرار گرفته است. سؤال این است که آیا ترامپ می تواند نتانیاهو را وادار به پذیرش و اجرای این بند و پایان جنگ در لبنان کند؟ !دولت لبنان و برخی دولت های عرب تلاش
می کنند موضوع لبنان را از موضوع ایران جدا کنند. یسرائیل کاتس، وزیر جنگ رژیم صهیونیستی گفته است پایان جنگ در لبنان را نمی پذیرد وبه عملیات ادامه می دهد.
اخیرا نیز پس از حمله ارتش صهیونیستی به ساختمانی در حومه شیعه نشین بیروت و ضرب العجل ایران و سپس حمله موشکی ایران به شهر حیفا و مراکز نظامی صهیونیست ها در شمال و مرکز فلسطین اشغالی، معادله جدیدی در بازدارندگی به وجود آمد و رژیم، حمله به حومه بیروت را متوقف کرد اما به عملیات مجرمانه خود در جنوب لبنان ادامه داد.
در همان زمان در افکار عمومی شیعیان لبنان این گله مندی پدید آمد که چرا جمهوری اسلامی در اولتیماتوم خود فقط ساکنان حومه بیروت را مدنظر داشته و ساکنان جنوب را وارد نکرده است. اخیرا آقای دکتر عراقچی تاکید کرده که پایان جنگ در لبنان شامل عقب نشینی ارتش صهیونیستی از مناطق اشغال شده در جنوب لبنان نیز می شود. این در حالیست که با وجود مقاومت شدید حزب الله، ارتش اشغالگر تنها از جنوب رودخانه لیتانی سخن نمی گوید، بلکه با بمباران بی وقفه شهرهای صور و نبطیه و روستاها و شهرک های اطراف آن، از رودخانه زهرانی در جنوب شهر بزرگ صیدا گذشته و با بمباران روستاهای کوهستانی لویزه و اَرَمتی در اقلیم التفاح در شرق صیدا دارد به رودخانه اَوّلی در شمال صیدا در فاصله ۳۵ کیلومتری بیروت می رسد.
توجه به دوعامل یاد شده و عوامل ریز و درشت دیگر برای تردید درموفقیت مذاکرات کنونی باعث شده است که هیئت مذاکره کننده ایران با احتیاط بسیار و بی اعتمادی به قول و قرارهای آمریکا وارد عمل شود و از آنجا که آمریکا و رژیم صهیونیستی زبانی جز زبان زور نمی فهمند، مساله این است که آیا احتمال از سرگیری جنگ و وارد آوردن ضربه های کشنده به رژیم اشغالگر و منافع آمریکا درمنطقه و خارج منطقه برای تن دادن به واقعیات جدید ژئوپلیتیک وجود دارد؟
پاسخ این سؤال ها در روزهای آینده مشخص خواهد شد.