جنگهای ایالات متحده در دهههای اخیر نهتنها به اهداف اعلامشده نرسیدهاند، بلکه به یک شکست آشکار در سطح راهبردی تبدیل شدهاند.
نورنیوز-گروه بین الملل: نشریه فارن پالیسی در تحلیلی به قلم استفان والت، نظریهپرداز برجسته روابط بینالملل و استاد دانشگاه هاروارد، به کالبدشکافی امتناع دونالد ترامپ از پذیرش شکست در جنگ سال 2026 با ایران پرداخته و نوشته است که پذیرش خطا تنها راه برای خروج ترامپ از جنگ علیه ایران است. برخی محورهای این گزارش به این شرح است:
1. فاش شدن توخالی بودن لفاظیهای واشنگتن
استیفان والت تأکید میکند که هر فرد باهوشی میداند آغاز این جنگ یک اشتباه محاسباتی و فاجعهبار از سوی آمریکا و اسرائیل بوده است؛ چرا که هیچیک از اهداف اعلامشده ترامپ و پیت هگست (وزیر دفاع آمریکا) محقق نشد؛ حکومت ایران سقوط نکرد، ذخایر هستهای خود را واگذار نکرد، توان موشکی و پهپادیاش دستنخورده باقی ماند و اثبات کرد که هر زمان اراده کند میتواند با انسداد تنگه هرمز ضربه مهلکی به اقتصاد جهان بزند.
2. آرایش خفتبار خوک شکست با ماتیک پیروزی
تحلیلگر فارن پالیسی نوشته که دولت ترامپ پس از امضای توافق احتمالی، تمام تلاش خود را به کار خواهد بست تا این عقبنشینی را یک پیروزی استراتژیک جلوه دهد، اما این دستوپا زدنهای متوهمانه و تلاش برای «آرایش کردن یک خوک» تنها باعث مضحکه شدن رئیسجمهور و مشاوران بلهقربانگوی او در افکار عمومی جهانی خواهد شد.
3. فرار از مسئولیتپذیری به سبک مستبدان
والت با مقایسه ترامپ با دیگر رهبران دموکراتیک تاریخ آمریکا مانند جان اف کندی (در ماجرای خلیج خوکها) یا رونالد ریگان (در پرونده ایران-کنترا) که شجاعت پذیرش نسبی اشتباهات خود را داشتند، اشاره میکند که ترامپ به دلیل روحیات خودکامگی و اتکا به کیش شخصیت، پذیرش خطا را مایه فروریختن هاله قدرت و ابهت خود میداند و ترجیح میدهد مانند جورج بوش پسر در سال 2004، حتی یک اشتباه را هم در کارنامه خود تایید نکند.
4. فرصتطلبی ترامپ برای مقصر تراشی و قربانی کردن نتانیاهو
نویسنده استدلال میکند که ترامپ به عنوان یک هنجارشکن سیاسی، بهترین بستر را برای اعتراف به این اشتباه و انداختن بار مسئولیت آن به گردن دیگران دارد. او میتواند با اشاره به چالش دیرینه ایران، مسئولیت این شکست را به طور کامل به گردن مشاورههای غلط بنیامین نتانیاهو بیندازد؛ نخستوزیری که اکنون چهرهای به شدت سمی و منفور در آمریکا و اسرائیل است و قربانی کردن او میتواند محبوبیت ترامپ را هم احیا کند.
5. مقایسه توهمآمیز با رقبای سیاسی
والت با زبانی کنایهآمیز مینویسد ترامپ حتی در صورت اعتراف به شکست، آن را به ابزاری برای ستایش خود تبدیل خواهد کرد و با عباراتی نظیر «من بر خلاف جو بایدن خوابآلود، یک نابغه باثبات هستم که مدام در حال یادگیری و تطبیق با شرایط است»، فورا صورتمسئله را پاک کرده و افکار عمومی را به سمت پروژههای حاشیهای کاخ سفید منحرف میکند.
6. جمعبندی
تحلیل فارن پالیسی نشان میدهد اصرار لجبازانه ترامپ برای کش دادن جنگ و دستوپا کردن یک پیروزی موهوم از دل یک رسوایی بزرگ، نه تنها رنج و آسیبهای اقتصادی همپیمانان آمریکا را دوچندان کرده، بلکه جایگاه بینالمللی واشنگتن را فرسودهتر میسازد؛ رفتاری که والت آن را به لجاجت پیرمردهای سالخوردهای تشبیه میکند که توان تشخیص منافع واقعی خود را ندارند.