سفر ترامپ به پکن و واکنش سرد شی جینپینگ، به نوشته آتلانتیک، نشانهای از کاهش نفوذ جهانی آمریکا و تقویت موقعیت چین در عرصه بینالمللی است.
نورنیوز-گروه بین الملل: آتلانتیک در گزارش خود درباره سفر اخیر «دونالد ترامپ» رئیس جمهور آمریکا و هیات همراهش به پکن و رفتار همتای چینی با او نوشت: لطفا لحظهای برای ابرقدرتِ بدون نفوذ وقت بگذارید. این ابرقدرت خود را رهبر جهان آزاد مینامد اما جهان آزاد دیگر آن را باور ندارد. وقتی دستش را دراز میکند، هیچکس برای پذیرش عجله نمیکند. وقتی تهدید میکند، هیچکس نمیلرزد.
پس از ورود رئیسجمهور ترامپ به پکن در هفته گذشته، «شی جینپینگ» رئیس جمهور چین او را با شکوهی درخور دیدار قدرتهای بزرگ مورد استقبال قرار داد. رهبر چین همچنین برخلاف انتظار برخی از ناظران، به جای سانسور تصاویر مهمانش اجازه داد تا این تصاویر در اینترنت کشورش پخش شوند. شی با خطابههای تند و تیز در مورد دخالت در امور تایوان، به تمجیدهای فراوان ترامپ پاسخ داد. در نهایت، شی هیچ چیز مهمی ارائه نداد - نه راهحلی برای جنگ با ایران، نه معاملات تجاری گسترده، نه وعدهای برای دسترسی به مواد معدنی کمیاب.
شی جینپینگ از این دیدار برای برخورد با رئیسجمهور بینفوذ، آنطور که او دلش میخواست، استفاده کرد و منتظر گذشت زمان ماند.
در طول دوره اول ریاست جمهوری ترامپ، رهبران خارجی به دلیل قدرت آمریکا، تملق رئیس جمهور را میگفتند و با او همراهی میکردند. آنها از قدرت آمریکا میترسیدند، به آن تکیه میکردند اما در طول دوره دوم ریاست جمهوری و به ویژه از زمان آغاز جنگ با ایران، محاسبات آنها به آرامی تغییر کرده است - نه به این دلیل که استراتژی چاپلوسی شکست خورده است، بلکه به این دلیل که دیگر ارزشش را ندارد. شی جین پینگ مانند بسیاری از همتایان خود در سراسر جهان، شروع به این فرض کرده است که فقط ترامپ نیست که دوره ریاست جمهوریاش محدود است؛ بلکه کشور او نیز هست.
آتلانتیک افزود: قرار بود جنگ ترامپ با ایران قدرت آمریکا را به نمایش بگذارد اما برعکس عمل کرد. ایالات متحده در جریان شکست در حذف نظام ایران زرادخانه خود را از بین برد تا جایی که متحدانش در اقیانوس آرام به طور منطقی از خود میپرسند که آیا مهمات کافی برای محافظت از آنها باقی مانده است یا خیر. آنطور که روزنامه وال استریت ژورنال گزارش میدهد، پنتاگون اکنون نگران است که فاقد قدرت آتش لازم برای اجرای برنامههای احتمالی برای دفاع از تایوان باشد.
حامیان جنگ استدلال میکردند که این جنگ با حذف یکی از قدرتمندترین متحدان چین، ضربه سختی به این کشور وارد خواهد کرد اما کشورهای خلیج فارس که بیشترین تهدید را متحمل میشوند، در واقع به چین روی آوردهاند. همانطور که برای اولین بار توسط واشنگتن پست گزارش شد، یک ارزیابی اطلاعاتی که برای رئیس ستاد مشترک ارتش آمریکا تهیه شده بود، هشدار داد که این کشورها شروع به خرید سیستمهای مورد نیاز برای محافظت از زیرساختها و پایگاههای نفتی خود از پکن کردهاند. ترامپ نه تنها در تضعیف موقعیت چین در غرب آسیا ناکام ماند، بلکه آن را تقویت نیز کرد.
پکن بدون اینکه تلاش زیادی بکند، از خودسوزی آمریکا سود برده است. ذخایر نفتی چین و سرمایهگذاریهایش در انرژیهای تجدیدپذیر به این کشور اجازه داده است تا به تایلند، فیلیپین و استرالیا فرصتی برای رهایی از بحران انرژی که ایالات متحده ایجاد کرده، بدهد. در نتیجه، ایالات متحده همچنان مقصر اختلالات کشتیرانی است. در همین حال، چین به عنوان متولی وفادار نظم مبتنی بر قانون ظاهر میشود، قدرتی که اکنون حتی ایالات متحده نیز باید به آن تکیه کند.
نشریه آمریکایی با تاکید بر اینکه «پکن با اجازه دادن به ایالات متحده برای خسته کردن خود، زمان برای خود خریده است تا به غرب برسد» افزوده است: همین استراتژی راهنمای ایران نیز هست. ترامپ بارها با اغراق و اشتیاق در مورد نزدیکیاش به توافق، تمایل خود را برای پایان دادن به جنگ نشان میدهد اما ایران همچنان به پیشنهادات او با درخواستهایی همچون دریافت غرامت برای ویرانیهایی که ایالات متحده به بار آورده، پاسخ میدهد. ایران همچنین، آنطور که رسانهها گزارش میدهند، توانسته است بخش اعظم ظرفیت موشکی خود را حفظ کند.
آتلانتیک در پایان با بیان اینکه «تاریخ آمریکا مملو از خطرات رهبران ناکارآمد است» خاطرنشان کرد: روسای جمهور ایالات متحده اغلب با نزدیک شدن به پایان دوران فعالیتشان مشتاق میشوند تا فصل پایانی شایستهای برای حماسه خود بنویسند. آنها به دنبال ژستی بزرگ هستند؛ آنها تلاش میکنند تا مشکل لاینحل را حل کنند اما در تلاش دیوانهوار خود برای اثبات اهمیتشان، صرفاً ثابت میکنند که چقدر برای بقیهی جهان اهمیت کمی دارند. ترامپ اکنون در حال زندگی در چنین سرنوشتی است و عواقب آن بسیار فراتر از دوران ریاست جمهوری اوست. هر توافق شکستخورده، هر اجلاسی که هیچ نتیجهای ندارد، هر لاف و گزافی که محقق نمیشود، آنچه را که دشمنان از قبل گمان میکردند، تأیید میکند. یک ابرقدرت ناکارآمد در مقابل دیدگان جهان، خود را فرسوده میکند و جهان به راه خود ادامه میدهد.