پناهِ آخرِ یک روحِ بیقرار…
در ایام اندوهبار شهادت حضرت جوادالائمه(ع)،
دلها دوباره راهیِ کاظمین میشوند؛
همانجا که در سال ۱۴۰۲، دریاسالار شهید علی شمخانی
با دلی شکسته و چشمانی لبریز از اشکِ ارادت،
بر آستان نورانی بابالمراد(ع) جانِ مشتاقش را به پناهِ کرامتِ امام سپرد…
گویی روحِ بی قرارش،
پیش از سفر ابدی،
در پناهِ نگاه کریمانهی امام خویش آرام گرفته بود؛
آنجا که عاشقان،
میان غربت زمین و وسعت آسمان،
تنها یک زمزمه دارند:
یا جوادالائمه(ع)…
دستِ ما را هم بگیر؛
که بیتو، راهی به روشنای حضور نیست…»
السلام علیک یا باب المراد
جهت مشاهده ویدئو، بارکد بالا را اسکن کنید.