فارغ از هر نتیجهای که این نبرد در نهایت به خود بگیرد، همین بس که بنتجبیل، در شرایط محاصره و فشار از همه سوی، توانست 45 روز تمام ایستادگی کند و به مقاومت ادامه دهد، در حالی که همین ماشین جنگی، در گذشته توانسته بود در 1967 میلادی طی 6روز، هفت ارتش عربی را درهم بشکند. این مقایسه، بیش از هر تحلیل نظامی، نشاندهنده دگرگونی در معادلات اراده، ایمان و پایداری است.
نورنیوز-گروه بین الملل: پس از چهلوپنج روز نبردی بیامان و کمنظیر، «بنتجبیل» همچنان پابرجاست؛ شهری که دیگر نمیتوان آن را صرفاً یک نقطه جغرافیایی دانست، بلکه باید آن را روایتی زنده از تاریخ مقاومت و ایستادگی خواند. این شهر، که از بلندای جغرافیای جنوب به تاریخ عربی مینگرد، با پشتوانهای غنی از میراث فرهنگی، ادبی، علمی، سیاسی، اخلاقی و دینی، همچنان در جایگاه حاضره جبلعامل و پایتخت مقاومت و آزادسازی ایستاده است.
در طول این چهلوپنج روز، پنج لشکر از ارتش دشمن، با قریب به پانزده هزار نیرو و مجهز به پیشرفتهترین تسلیحات و فناوریهای زمینی و هوایی، تلاش کردند این شهر کوچکِ همجوار فلسطین اشغالی را به تصرف درآورند؛ اما این تلاشها، علیرغم برتری عددی و تکنولوژیک، ناکام ماند. بنتجبیل، با همان سیمای ساده و بافت زیبای روستاییاش، همچنان از فاصلهای اندک ـ حدود سه تا پنج کیلومتر ـ بر سرزمینهای اشغالی اشراف دارد و در برابر اراده متجاوزان سر فرود نیاورده است.
نکته قابل تأمل آنجاست که در ادبیات و اظهارات فرماندهان دشمن، تصویری اغراقآمیز از این شهر ترسیم میشود؛ گویی با یک قدرت بزرگ یا شهری عظیم با برجهای سر به فلک کشیده مواجهاند. حال آنکه حقیقت، درست در نقطه مقابل این تصویر است: بنتجبیل شهری است کوچک، اما با ارادهای سترگ که توانسته سومین حماسه تاریخی خود را در تداوم پایداری و مقاومت، پس از رخدادهای ۲۰۰۶ و ۲۰۲۴، رقم بزند و بهگونهای در ذهنیت دشمن اثر بگذارد که اصطلاح «عقده بنتجبیل» در ادبیات راهبردی و روانی آنان شکل گیرد.
اهمیت نمادین این شهر تنها به میدان نبرد محدود نمیشود. بنتجبیل همانجاست که شهید سید حسن نصرالله، در سخنرانی مشهور و تاریخی خود پس از جنگ ۳۳ روزه، عبارت ماندگار «اسرائیل اوهن من بیتالعنکبوت» را بر زبان جاری ساخت؛ تعبیری که بهسرعت به یک گزاره راهبردی در ادبیات مقاومت بدل شد و امروز، در متن تحولات میدانی، بار دیگر مصداق عینی خود را بازمییابد.
از سوی دیگر، تلاشهای فشرده و هدفمند بنیامین نتانیاهو برای اشغال این شهر، بهویژه در آستانه اعلام آتشبس ـ که به عنوان شرط ایران مطرح شد ـ نشاندهنده اهمیت روانی و نمادین بنتجبیل در معادلات این جنگ است. او کوشید با اعمال آتش سنگین و فشار نظامی گسترده، پیش از توقف درگیریها، این نقطه را به تصرف درآورد تا دستکم یک پیروزی معنوی و دستاوردی در عرصه جنگ روانی برای خود ثبت کند؛ تلاشی که ناکامی آن، بر ابعاد شکست راهبردی و روانی افزود.
فارغ از هر نتیجهای که این نبرد در نهایت به خود بگیرد، همین بس که بنتجبیل، در شرایط محاصره و فشار از همه سوی، توانست ۴۵ روز تمام ایستادگی کند و به مقاومت ادامه دهد، در حالی که همین ماشین جنگی، در گذشته توانسته بود در ۱۹۶۷ میلادی طی شش روز، هفت ارتش عربی را درهم بشکند. این مقایسه، بیش از هر تحلیل نظامی، نشاندهنده دگرگونی در معادلات اراده، ایمان و پایداری است.
بنتجبیل امروز، دیگر تنها یک شهر نیست؛ بلکه درسی زنده برای نسلهاست: اینکه تاریخ را نه وسعت سرزمینها، بلکه عمق ایستادگی میسازد؛ و فرهنگی که بر پایه مقاومت شکل گیرد، نه اشغال را به رسمیت میشناسد و نه در برابر آن تسلیم میشود، هرچند بهای این ایستادگی سنگین و پرهزینه باشد.