در پی جنگی که آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران به راه انداختند، زیرساختهای اقتصادی و تأسیسات حیاتی کویت از پالایشگاهها تا نیروگاههای آب و برق آسیب جدی دیدند.
نورنیوز-گروه سیاسی: کویت سالهاست که به عنوان یکی از مهمترین متحدان آمریکا در منطقه خلیج فارس شناخته میشود.این کشور کوچک حاشیه خلیج فارس که میزبان پایگاهها و شرکتهای آمریکایی است در جنگ رمضان بهای فراوانی برای این میزبانی پرداخت.گزارش زیر مروری بر زیرساختها و اهداف اقتصادیای است که به دلیل سهامداری شرکتهای آمریکایی در آنها مورد هدف پهپاد و موشکهای ایرانی قرار گرفتند.
پالایشگاه بندر الاحمدی؛ قلب صادرات نفت کویت
این پالایشگاه که در فاصله ۴۰ کیلومتری جنوب کویت واقع شده، با ظرفیت تصفیه روزانه ۳۴۶ هزار بشکه نفت خام، یکی از حیاتیترین زیرساختهای انرژی در منطقه بود.بندر الاحمدی به دلیل برخورداری از تأسیسات پیشرفته بندری و صادراتی، به عنوان «رگ حیاتی اقتصاد کویت» شناخته میشد.
این مجتمع روزانه انواع فرآوردههایی مثل بنزین، گازوئیل و سوخت جت تولید میکرد و توان فرآورش حدود ۳.۱ میلیارد فوت مکعب گاز و ۳۳۲ هزار بشکه میعانات را داشت.این پالایشگاه به عنوان یک قطب صادراتی عظیم نقشی کلیدی در تأمین سوخت کشورهای آسیایی و اروپایی ایفا میکند.
پالایشگاه بندر عبدالله؛ دومین ضربه بزرگ
در کنار بندر الاحمدی، پالایشگاه بندر عبدالله نیز هدف قرار گرفت. مجموع خروجی این دو پالایشگاه حدود ۱.۲ میلیون بشکه نفت در روز بود. پس از این حمله، شرکت نفت کویت فعالیت خود را در هر دو پالایشگاه به حالت تعلیق درآورد. این دو پالایشگاه نقش مهمی در تأمین سوخت پایگاههای نظامی آمریکا در منطقه داشتند.
پتروشیمی شعیبه؛ بزرگترین تولیدکننده پتروشیمی کویت
این مجتمع عظیم با ظرفیت تولید سالانه ۵ تا ۶ میلیون تن محصولات پتروشیمی، بزرگترین تولیدکننده این صنعت در کویت بود. بیش از ۶۰ درصد از صادرات غیرنفتی کویت توسط این مجتمع تأمین میشد و ارزش آن حدود ۴ میلیارد دلار برآورد شده است.شرکتهای آمریکایی از جمله «داو کمیکال» سهامداران اصلی این مجتمع بودند. حمله به شعیبه، ضربه مستقیمی به منافع سرمایهگذاران آمریکایی وارد کرد.
۲ نیروگاه برق و آب شیرینکن
در روزهای گذشته وزارت برق کویت اعلام کرد که دو نیروگاه تولید برق و آب شیرینکن این کشور هدف حمله پهپادی ایران قرار گرفتند. این حمله خسارات مادی قابل توجهی به بار آورد و دو واحد تولید برق را از مدار خارج کرد. اهمیت این تأسیسات مضاعف بود؛ زیرا کویت ۹۰ درصد آب آشامیدنی خود را از طریق آبشیرینکنها تأمین میکند. شرکتهای مهندسی آمریکایی در ساخت و نگهداری این تأسیسات نقش داشتند.
از مجتمع نفتی الشیوخ تا فرودگاه کویت
مجتمع نفتی الشیوخ که وزارت نفت و ساختمان مرکزی شرکت ملی نفت کویت در آن مستقر است، نیز هدف حمله قرار گرفت. ملی نفت کویت بامداد روز یکشنبه ۱۶ فروردیناعلام کرد که مجتمع نفتی واقع در منطقه الشویخ هدف چند فروند پهپاد ایرانی قرار گرفته که منجر به بروز آتشسوزی گسترده در این سایت شده است.
هدفگیری مخازن سوخت فرودگاه بینالمللی
در تاریخ ۱۲ فروردین نیز فرودگاه بینالمللی کویت مورد حمله پهپادی قرار گرفت. بر اساس اعلام اداره کل هواپیمایی کشوری کویت، پهپادها مخازن سوخت متعلق به شرکت سوخترسانی هوایی کویت (KAFCO) را هدف قرار دادند که منجر به آتشسوزی بزرگ و خسارات قابل توجهی به تاسیسات سوخترسانی شد.
نفتکش «السالمی» در آبهای دبی
یکی دیگر از اهداف نفتکش السالمی بود. همان زمان شرکت نفت کویت اعلام کرد که نفتکش «السالمی» متعلق به این کشور و حامل نفت خام کویت، در بندر دبی مورد حمله قرار گرفت.این نفتکش که یک کشتی غولپیکر (VLCC) بود، در زمان حمله کاملاً پر و حامل ۲ میلیون بشکه نفت بود. بر اثر این حمله، بدنه نفتکش آسیب دید و آتشسوزی در آن رخ داد.
کویت تصور میکرد میزبانی از پایگاههای نظامی آمریکا و سرمایهگذاری شرکتهای آمریکایی، امنیت او را تأمین میکند. جنگ رمضان نشان داد که این میزبانی، نه امنیت که هدف بودن را برای کویت به ارمغان آورد.تأسیساتی که گمان میرفت «تحت حمایت آمریکا» هستند، یکی پس از دیگری در تیررس حملات ایران قرار گرفتند. حالا پالایشگاههای بندر الاحمدی و بندر عبدالله تعطیلاند، پتروشیمی شعیبه از کار افتاده، نیروگاههای برق و آب شیرینکن آسیب دیدهاند و نفتکش «السالمی» در بندر دبی سوخته است. اینها بهایی بود که کویت برای میزبانی از آمریکا پرداخت.