حکایت مزار یک‌ شهید که دل ها را برد

نورنیوز- گروه اجتماعی: اینجا میدان تجریش تهران است.
وقتی وارد میدان می‌شوی، کمی آن‌طرف‌تر سردر امامزاده صالح (ع)را می‌بینی؛ مکانی که حالا نه‌تنها آرامگاه صالح، از فرزندان امام موسی کاظم (ع) و برادر امام رضا (ع)، بلکه مأمن دل‌هایی شده که با یاد شهدایی می‌تپد که همه هستی خود را فدای  وطن کردند.
با ورود به حیاط امامزاده، مزار شهدا یکی‌یکی پیش چشمت ظاهر می‌شود؛ هر کدام با روایت های جداگانه از شهدای گمنام تا دانشمندان نام آور هسته ای و قهرمانان جنگ ۱۲ روزه و نبرد رمضان با دشمن آمریکایی-صهیونی. کمی جلوتر، مزاری توجهت را جلب می‌کند؛ مزاری که نه‌تنها نگاه، بلکه دلها را با خود می‌برد. از این مزار رایحه شط شرجی اروند و خروش کارون به مشام می رسد، شمیم دریا.  روح و جان را می برد به خاطراتی دور به روزهای نبرد و حماسه. مردم دور عکسش حلقه زده‌اند و با دست کشیدن بر تصویرش، از او یاد می‌کنند. هنوز خاک مزارش تازه است و سنگ قبری بر آن ننشسته.
در نخستین پنج‌شنبه سال، مردمی که طبق رسم دیرینه بر سر مزار عزیزانشان حاضر می‌شوند، این‌بار پایشان به مزار "دریاسالار شهید علی شمخانی" سرداری بلند آوازه و نام آور هم رسیده  تا با خواندن فاتحه، بیعتی دوباره با او داشته باشند.
یکی می‌گوید: دقایقی قبل از اهواز به تهران رسیده، اما  پیش از هر کاری، آمده به زیارت این شهید. دیگری از رشادت‌هایش می‌گوید؛ از هشت سال دفاع و تلاشش، از ارتش تا سپاه، از نیروی دریایی تا وزارت دفاع. وقتی که از صنعت موشکی و توانمندی های دریایی و فناوری های هوا فضا سخن به میان می آید نا خودآگاه نام این شهید در ذهن همه ایرانیان و البته دشمنان نقش می بندد. حرف‌هایش تمامی ندارد.
همرزمی از خاطراتش با او می‌گوید و زیر لب مدام تکرار می‌کند: «حیف شد...»
دیگری جلو می‌آید و با افتخار از هم‌کلاسی بودنش با شهید شمخانی می‌گوید.
هر کس سخنی دارد، هر دل روایتی؛ و در پایان، زیارتی و فاتحه‌ای.
خانواده‌ مقاوم و صبور این شهید نام آورده رسم میهمان داری سفره‌ای از خیرات بر مزار دریا سالار پهن کرده‌اند و مردم، دسته‌دسته، با تناول آن، صلواتی نثار روح این سالار ایران زمین می‌کنند.
امروز، دریاسالار شهید علی شمخانی مهمان خداست و مردم، مهمان سفره او...
به عکس او خیره شده ام و هم زمان چهره متبسم و همیشه متفکر او در دفعاتی که برای مصاحبه در دفتر رسانه توفیق دیدارش را داشتم در ذهنم مرور می شود.
صدای «حیدر حیدر» از گلدسته‌های امامزاده بلند می‌شود و حیاط را پر می‌کند و حال و هوای مکان را رنگی از معنویت می‌بخشد.
به درود فرمانده لایق، فداکار و صبور ایران سربلند
دیدار ما به قیامت....