فدای وطـــنم، اما...

 نورنیوز-گروه سیاسی: چند روز پیش کارخانه ژیکالر در اثر بمباران دشمن صهیونیستی-آمریکایی آسیب زیادی دید. آنجا یک کارخانه معمولی نبود؛ حاصل بیش از ۱۲ سال کار علمی من و همکارانم بود، اولین تولیدکننده رنگ فوق‌آبگریز در کل آسیا، جایی که بسیاری محصولات پیشرفته‌اش در حوزه صنعت ساختمان، در آسیا مشابهی نداشتند. 

 راستش بااینکه کار ما هیچ ربطی به کاربردهای نظامی نداشت، انتظار این حادثه را داشتم؛ از همان دی ماه که دیدم سالها آدرس غلط دادن دشمنان به ایرانی‌ها، فجایعِ کف میدان را رقم زد. همان ایام در حساب لینکدینم- که یک بستر ارتباطی حرفه‌ای برای متخصصان و تحصیل‌کرده‌هاست- نوشتم که «پیشرفت کشور از دانشگاه‌ها، شرکت‌ها و آزمایشگاه‌هاست؛ نه از هرج‌ومرج خیابانی.» 

 در کمال ناباوری، همان پُست ساده من هم تحمل نشد و لینکدین حساب من را تعلیق کرد! آنجا بود که مطمئن شدم مجموعه این حوادث و رویدادها، نه چیزی از جنس خشم و عصبانیت لحظه‌ای، بلکه حاصل کمپینی طولانی برای ایجاد تفرقه داخلی و ناامیدی اجباری است که دارد به مراحل پایانی خود برای اِشغال و تجزیه و نابودی ایران می‌رسد. پس از همان روزها می‌دیدم که آن آتش‌ها قرار است سوخت جت جنگنده‌هایی شوند که همه زیرساخت‌های علمی و فرهنگی و انسانی ما را هدف قرار خواهند داد.

  از این به بعد چه می‌شود؟ 
راستش حالا هم که آن پیش‌بینی‌ها به وقوع پیوسته، بعد از این جنایت‌ها و ویرانی‌ها، حرف و اعتقاد چندین ساله من تغییری نکرده است. من همچون سالها پیش که قید ثروت و مرتبه علمی بالا در کانادا را زدم و به وطنم برگشتم، هنوز هم معتقدم که ایران را ما ایرانی‌ها، با تکیه بر دانش و فرهنگ و ایمان خودمان باید بسازیم. همچنان معتقدم که اگر این باور در میان دانشجویان و جوانان ما تکثیر شود، سرعت پیشرفت ما بسیار بسیار بیشتر خواهد شد.  

 همه آنچه از تلاش‌های عمرم که سوخت، «فدای وطن». علم ترورشدنی نیست و در فردای پیروزی، می‌توانیم آنها را دوباره و با دستان خودمان بسازیم؛ اما بسیار نگران آن ذهن‌هایی هستم که بعد از سه هفته جنایت و ویرانی در حق ایرانِ عزیز، هنوز هم پیشرفت را در دستان دشمنان و بدخواهان ایران می‌جویند....*

 دکتر سید فرشید چینی دانشیار دانشگاه تهران