مردمانی هستند که تاریخ را در مینوردند. و مردمانی نیز هستند که تاریخ را جذب میکنند، آن را دگرگون میکنند و به هویت خود تبدیل میکنند. ایران به این دسته دوم تعلق دارد.
نورنیوز-گروه بین الملل: شما آن را از پروندههای دولتی یا برنامههای گفتگوی غربی دریافت نمیکنید. شما آن را از یک تکه کاغذ چسبیده به ویترین مغازه میگیرید: "هر چه نیاز دارید بردارید، بعد از جنگ هزینهاش را خواهید پرداخت". این کلمات یک معماری اجتماعی کامل را در بر میگیرند. اعتماد وجود دارد. اجتماع وجود دارد. توانایی مقاومت بدون از دست دادن انسانیت وجود دارد.بزرگترین اشتباهی که ما همچنان مرتکب میشویم این است که ایران را به عنوان یک مشکل میبینیم. یک تهدید. تعادلی که باید مدیریت شود. هرگز به عنوان یک تمدن. با این حال، ایران، قبل از هر چیز، تداوم تاریخی پارس است. میراث جهانی که، در زمان امپراتوری هخامنشی، یک مدل سازمانی پیشرفته ساخته بود که قادر به اداره مردمان متنوع بدون نابودی آنها بود.آن میراث از بین نرفته است. بلکه متحول شده است. به انعطافپذیری تبدیل شده است.
چون نکته اینجاست: ایران با فشار بیگانه نیست. از فتح ایران توسط اعراب گرفته تا تحریمهای مدرن، از طریق جنگها، انقلابها و انزوای اقتصادی، هر دورهای تلاش کرده است تا آن را مطیع خود کند. اما هر بار، جامعهای پیدا کرده است که از هم نمیپاشد. این جامعه متحد میشود.این فقط یک مسئله سیاسی نیست. این یک مسئله فرهنگی است.مردمی که در اعماق حافظ و مولانا رشد میکنند، مردمی شکننده نیستند. آنها مردمی هستند که آموختهاند با درد زندگی کنند، آن را تفسیر کنند و دگرگون سازند. شعر در ایران یک کالای لوکس نیست. یک زبان است. راهی برای بودن در جهان است، حتی زمانی که جهان طاقتفرسا است.
و سپس اتفاقی میافتد که غرب هنوز آن را درک نمیکند: هرچه فشار خارجی بیشتر شود، انسجام داخلی بیشتر میشود. تحریمها بافت اجتماعی را نابود نمیکنند. آنها آن را سفتتر میکنند. آنها آن را مقاومتر میکنند.
آن تابلو بهتر از هر تحلیل اقتصادی این را نشان میدهد: یک پیمان اجتماعی واقعی هنوز وجود دارد. نانوشته. تحمیلنشده. زنده. یک اعتماد متقابل که به اقتصاد غیررسمی، همبستگی و بقای مشترک تبدیل میشود.این به معنای انکار تناقضات نیست. این سطحی خواهد بود. اما به معنای اذعان به حقیقتی است که ترجیح میدهیم نادیده بگیریم: شما نمیتوانید مردمی را که تاریخ خود را به یک ساختار تبدیل کردهاند، بشکنید.و اشتباه استراتژیک غرب همین جاست. اینکه فکر میکند انزوا و فشار منجر به تسلیم میشود. در واقع، آنها غرور میآفرینند. آنها هویت میآفرینند. آنها مقاومت میآفرینند.
ایران فقط در زمان حال زندگی نمیکند. ایران در خاطرهی آنچه بوده و در آگاهی از آنچه هنوز میتواند باشد، زنده است. این همان چیزی است که آن را متفاوت میکند. این همان چیزی است که خم شدن در آن را دشوار میسازد.تاریخ این را بارها نشان داده است.و این روند همچنان ادامه خواهد داشت.
انجمن بینالمللی دانش اجتماعی مسلمین