تنگهی هرمز صرفاً یک نقطهی ژئوپلیتیکی نیست؛ بخشی از روایت ایرانی بودن است. جایی که گذشته و آینده به هم میرسند، و حس تعلق و مسئولیت، در کنار آگاهی تاریخی، ارزش این آبراه را از یک گذرگاه اقتصادی فراتر میبرد و آن را به نمادی از کرامت، هویت و حضور پایدار مردم ایران در پهنهی خلیج فارس تبدیل میکند.
نورنیوز - گروه سیاسی: پهنه ای که با نام فلات ایران در جهان شهرت یافته است منطقه ای وسیع شامل دشت ها، کوه ها، جنگل ها، رودها، دره ها، دریاچهها، دریاها و سواحل متعددی است که بسیاری از آنها علاوه بر ماهیت جغرافیایی، جنبههای نمادین و هویتی نیز برای ایرانیان پیدا کردهاند. بر این اساس ، فرضا «دماوند» فقط یک برآمدگی جغرافیایی و زمین شناختی نیست بلکه پاره ای مهم از پیکره هویتی مردم ایران است.
از دیگر مناطق جغرافیایی این سرزمین که سرشتی نمادین برای ایرانیان دارد، تنگهی هرمز است. این آبراهه فقط یک گذرگاه آبی نیست؛ یکی از ستونهای هویت تاریخی و حافظهی جمعی مردم ایران است. این آبراه باریک، که در نگاه نخست شاید محدود و کوچک بهنظر برسد، در حقیقت یکی از حیاتیترین شاهراههای جهان و صحنهی حضور هزاران ساله تمدن ایرانی در قلب تجارت دریایی بوده است. از دورههای باستان تا روزگار معاصر، هر موجی که در این تنگه برخاسته، انعکاسی از رفتوآمد کاروانها، کشتیهای بازرگانی و سفرهای دریانوردان ایرانی بوده؛ مردمانی که نام ایران را در نقشههای جهانی پررنگتر و شنیدنیتر کردند.
اهمیت هرمز اما فقط ریشه در تاریخ ندارد؛ بُعد راهبردی آن نیز نقشی تعیینکننده در ساختار قدرت منطقهای و جهانی داشته است. این تنگه نقطهای است که در آن جغرافیا و سیاست، اقتصاد و امنیت، و حافظه تاریخی و مسئولیت ملی در هم تنیده میشوند. در جهان امروز که تجارت انرژی و خطوط دریایی نقش کلیدی در ثبات کشورها دارند، تنگهی هرمز همچنان یکی از مهمترین شریانهای حیاتی سیستم بینالملل بهشمار میآید. کنترل، امنیت و آرامش این گذرگاه نه فقط برای مردم جنوب ایران، بلکه برای سراسر منطقه و حتی اقتصاد جهانی اهمیت دارد.
در طول تاریخ، هرگاه این آبراه در معرض تهدید قرار گرفته، مردمانی از تمام ایران، خصوصا سلحشورانی از قلب جنوب ایران برخاستهاند تا امنیت و شأن این منطقه حفظ شود. در میان آنان، نام رییسعلی دلواری همچون نمادی برجسته میدرخشد. او که به عنوان یک مشروطه خواه، در مقابل استبداد محمدعلیشاه قیام کرد، وقتی با زیاده خواهی بریتانیا در حمله به سواحل جنوبی ایران مواجه شد، در برابر استعمار نیز به پاخاست و قیام علیه استعمار بیگانه را با قیام علیه استبداد داخلی درهم آمیخت.
این فرزند شجاع ایران، فقط یک شخصیت تاریخی نیست؛ بلکه یادآور روحی است که در برابر تهدید خارجی، تسلیم را نمیپذیرد. مقاومت او و یارانش از جنس خشم یا هیجان گذرا و موقتی نبود؛ تجلی آگاهی عمیق نسبت به ارزش سرزمین و مسیری بود که حافظ هویت و استقلال مردمش بود. دلواری و مبارزان همان نسل، با جان خود روشن کردند که گاهی دفاع از یک نقطه جغرافیایی، در حقیقت دفاع از فرهنگ، شخصیت، هویت و عزت یک ملت است.
تنگهی هرمز برای ایرانیان هنوز هم حامل همان دلالت های هویتی و معنایی است: نمادی از ایستادگی و آگاهی نسبت به میراث مشترک و تمدن دیرپای ایرانی. این احساس نه محدود به گذشته است و نه یک شعار گذرا؛ حاصل تجربهی تاریخی مردمی است که در کنار دریا زیستهاند و میدانند که امنیت و آرامش این آبراه چه تأثیری بر زندگی، هویت و آیندهشان دارد. نسلهای جدید نیز این پیوند را حس میکنند؛ پیوندی که از دل تاریخ میآید و امروز در قالب احساس مسئولیت نسبت به حفظ یک نماد ملی ادامه پیدا میکند.
زیاده خواهی و درازدستی دشمنان این سرزمین، امروز هم با همان مقاومت و ایستادگی ملی ایرانیان مواجه خواهد شد که پیش از این از مردان میهنپرستی مثل رییس علی دلواری دیده شد. سربازان و جان فدایان ایران در نیروهای مسلح خصوصا در نیروی دریایی ارتش و سپاه، امروز آماده اند مشقی را که از روی دست مجاهد دلواری تمرین کرده اند بارها کاری تر و موثرتر علیه متجاوز آمریکایی و اسرائیلی به کار بگیرند. تهدیدهای اخیر ترامپ نه فقط هراسی در دل دریادلان ایرانی نخواهد انداخت بلکه آرزوهای بدخواهان این سرزمین و طمع ورزان به تمامیت ارضی آن را به کابوسی هولناک برایشان بدل خواهند کرد.
تنگهی هرمز صرفاً یک نقطهی ژئوپلیتیکی نیست؛ بخشی از روایت ایرانی بودن است. جایی که گذشته و آینده به هم میرسند، و حس تعلق و مسئولیت، در کنار آگاهی تاریخی، ارزش این آبراه را از یک گذرگاه اقتصادی فراتر میبرد و آن را به نمادی از کرامت، هویت و حضور پایدار مردم ایران در پهنهی خلیج فارس تبدیل میکند.