اسماعیل بقائی سخنگوی وزارت خارجه در یادداشتی از دکتر محمد محمدیالموتی، شهید فکور و فرزانه مدرسه مفید یاد کرد؛ نیکمردی که از میدان جهاد تا عرصه دیپلماسی، ستونی از دانش، تعهد و عشق به ایران بود.
نورنیوز- گروه سیاسی: اسماعیل بقائی، سخنگوی وزارت امور خارجه یادداشتی به مناسبت شهادت دکتر محمد محمدیالموتی از فارغ التحصیلان مدرسه مفید منتشر کردند.
متن یادداشت به این شرح است:
امروز از خاکسپاری نیکمردی از الموت، دیار ایستادگی در غبار و استحکام در فتنهها، باز میگردم.
هر بار با او جلسه داشتم گویی ستونی از دانش و تجربه و تعهد در کنار من ایستاده بود.
دکتر محمد محمدیالموتی، نخبهای که در رگهایش، عشق به ایران خون میکشید و در ذهنش، آیندهای روشنتر از امروز میجوشید. کسی که در سالهای دفاع مقدس ۸ ساله بارها تا پای شهادت رفت اما بسیاری، از جمله خود من تا همین حالا، خبر نداشتند که او از رزمندگان دوران دفاع مقدس بوده است.
انسانی به غایت فکور، صبور، همهجانبهنگر و دغدغهمند که حضور اثرگذارش در شورای عالی امنیت ملی و سپس در شورای دفاع، او را به یکی از افراد مرجع و مورد وثوق در دیپلماسی، امنیت ملی و سیاست خارجی تبدیل کرده بود.
شب و روز، خستگی ناپذیر کار میکرد، در هر ساعتی از شبانه روز آماده برگزاری جلسات و کمک به تدبیر امور بود. تنها استثنائش، نیم ساعت صبح و نیم ساعت شامگاه بود که باید به عهدی مقدس عمل میکرد: عهدی که با دخترش بسته بود که خودش هر صبح و شام او را از منزل تا مدرسه و از مدرسه تا منزل برساند و تا انتها مقید به این عهد پدر دختری بود. تصور میکنم در این ۹ ماه احتمالا تنها دقایق و لحظههایی که با دختر دلبندش خلوتی پدر-دختری داشت همین دقایق سفر از منزل تا مدرسه بود.
فارغالتحصیلِ دوره ۶ مدرسهی مفید بود*، مکتبی که به 'تربیت شهید' شهره است و فقط در همین ۱۷ روز ۵ شهید بزرگ و میهندوست به ایران تقدیم کرده است. و از همین مکتب آموخت که "عشق به وطن، فقط یک احساس زیبا نیست، یک مسئولیت است." آن لبخندی که همیشه بر لب داشت، نه برای پنهانکردنِ درد، که برای زنده نگهداشتنِ امید در دلِ خود و دیگران بود. آن مردِ سربلند، به ما آموخت که میتوان هم نخبه بود، هم پدری عاشق، و هم شهیدی که عشقش به این خاک، بزرگتر از تمامِ دلدادگیهایِ دنیایی بود.
راه دفاع از میهن پر نور است و این ستارگان مسیر پیش روی ما را روشن ساخته اند.
- «أَعْتَقَ نَفْسَهُ وَ أَرْضیٰ رَبَّه»
- «فُزْتُمْ بِدٰارِ الْبَقٰاء»
- «قَرَّتْ عَیْنَهُ بِجَنَّةِ الْمَأْویٰ»
«جان خود را آزاد» و «خدای خود را راضی» کرد، «به سرای بقاء فوز یافت» و «چشمش به بهشت روشن گشت».
رحمت خداوند بر او باد.