جنگ بدترین اتفاقی است که ممکن است برای یک کشور و یک ملت رخ دهد؛ اما گاهی اوقات گریزی از آن نیست. زمانی که جنگ به یک ملت و یک کشور ریشهدار تحمیل میشود چارهای جز این نیست که با جنگ مواجههای عزتمندانه و غرورآفرین شود.
نورنیوز-گروه سیاسی: در این میان یکبار دیگر مشت امریکا برای جهانیان باز شده است؛ زمانی که فشار آوردند که بیایید با هم مذاکره و گفتوگو کنیم و خودشان هم از گفتوگوها ابراز رضایت میکردند. اما باز هم بدعهدی کردند و در کشاکش مذاکرات به ایران حمله کردند. حتی میانجی مذاکرات که وزیر خارجه عمان بود از گفتوگوها اظهار رضایت میکرد و میگفت مذاکرات در بستر مناسبی جریان دارد. معلوم است که تصور امریکاییها از مذاکره همانطور که ویتکاف اعلام کرده، تسلیم کامل ایران است. بنابراین باز هم خلاف گفته خود که مدام از صلح صحبت میکردند به ایران حمله کردند.
بیهیچ تردید ایران باید از خود، مردم و خاکش دفاع کند. هم کنوانسیونهای جهانی و هم حقوق بینالملل و هم واقعیتهای تاریخی این حق را به ایران میدهند. سپاه و ارتش و نیروهای امنیتی باید دست به دست هم دهند و از ایران و هویت خود و امنیت این کشور دفاع کنند. راهی جز دفاع غرورآفرین و عزتمندانه برای دولت و ملت و نظام ایران باقی نمانده است. در این شرایط ایران برای دفاع از خود پایگاههای امریکا در منطقه را هدف قرار داد.
مطابق همه کنوانسیونهای بینالمللی این حق طبیعی ایران بود که پاسخی درخور به مهاجم بدهد. وقتی به کشوری حمله میشود این حق را دارد که پاسخ دهد. پایگاههای امریکایی اگرچه در خاک کشورهای منطقه هستند، اما در محدوده تصرف امریکا بوده و ابزار کاری این کشور استعمارگر محسوب میشود. استفاده از هر ابزاری برای کند کردن چاقوی امریکا کار عاقلانهای است. این حملات غرورآفرین است و باید از آن حمایت کرد.
بر اساس زیرنویسی که در تلویزیون جمهوری اسلامی پخش میشود، امریکا ناوهای خود را از خلیجفارس عقب برده و در اقیانوس هند قرار داده است. این عقبنشینی هر هدفی داشته باشد، نشانه خوبی است که بیانکننده قدرت ایران است. اما تراژدی بزرگ این جنگ رخداد حمله به دبستانی در میناب است که تا این لحظه 85دانشآموز ایرانی را قربانی این جنایت کرده است.
این جنایت با هیچ استدلال و توجیهی همخوان نیست. بدون تردید امریکا به دنبال فشار آوردن به ایران است تا خود را تسلیم کند، اما تجربه تاریخی ایرانیان برخلاف این ادعاها را مطرح میکند. ارزیابیها نشان میدهد که این حمله کاملا خودآگاهانه و برای فشار به ایران انجام شده است. اما ایران سرافراز و مغرور بر بلندای این سرزمین بوده و همچنان نیز خواهد ماند.