ماه رمضان در کلام حضرت امام موسی کاظم (ع) و حضرت امام رضا (ع)، تنها ماه روزهداری نیست؛ موسم اجابت دعا، تجلی نور محبت الهی، میدان مضاعفشدن حسنات و فرصت بیبدیل بازگشت به خدا، آغاز سال اهل حق و نقطه اوج رحمت و مغفرت پروردگار برای بندگان است.
نورنیوز-گروه فرهنگی:
حضرت امام موسی کاظم(ع)
دَعوَةِ الصائِمِ تَستَجابُ عِندَ اِفطارِه
دعاى شخص روزهدار هنگام افطار مستجاب مىشود.
(بحار الانوار، ج 92، ص 255، ح 33)
فِطرُکَ أَخاکَ الصّائِمَ خَیرٌ مِن صِیامِکَ.
افطارى دادن به برادر روزهدارت از گرفتن روزه (مستحبى) برتر است.
(الکافى، ج 4، ص 68، ح 2)
در دعایى که از آن حضرت در ماه رمضان نقل شده است:
«و أضِئ وَجهی بِنورِکَ، و أَحِبَّنی بِمَحَبَّتِکَ.»
چهره مرا با نور خود روشن فرما و با محبت خویش، دوستم بدار.
(الإقبال، ج 1، ص 116)
حضرت امام رضا(ع)
:شَهرُ رَمَضانَ شَهرُ البَرَکَةِ وَ شَهرُ الرَّحمَةِ وَ شَهرُ المَغفِرَةِ وَ شَهرُ التَّوبَةِ وَ شَهرُ الإِنابَةِ؛ مَن لَم یُغفَر لَهُ فی شَهرِ رَمَضانَ فَفی أَیِّ شَهرٍ یُغفَرُ لَهُ؟
ماه رمضان، ماه برکت، ماه رحمت، ماه آمرزش، ماه توبه و ماه بازگشت است؛ و هر کس در این ماه آمرزیده نشود، در کدام ماه آمرزیده خواهد شد؟
(بحارالانوار، ج 96، ص 341)
إِنَّ شَهرَ رَمَضانَ شَهرٌ عَظیمٌ یُضاعِفُ اللّهُ فیهِ الحَسَناتِ وَ یَمحُو فیهِ السَّیِّئاتِ وَ یَرفَعُ فیهِ الدَّرَجاتِ.
رمضان ماهی بزرگ است که خداوند در آن پاداش نیکیها را دوچندان میکند، گناهان را میزداید و درجات بندگان را بالا میبرد.
(عیون اخبار الرضا، ج 1، ص 593)
مَن قَرَأَ فی شَهرِ رَمَضانَ آیَةً مِن کِتابِ اللّهِ کانَ کَمَن خَتَمَ القُرآنَ فی غَیرِهِ مِنَ الشُّهورِ.
هر کس در ماه رمضان یک آیه از کتاب خدا را تلاوت کند، مانند آن است که در دیگر ماهها تمام قرآن را ختم کرده باشد.
(بحار الانوار، ج 93، ص 346)
همانا روز فطر عید قرار داده شد تا مسلمانان در آن گردهم آیند و در پیشگاه خدا آشکار شوند و او را بر نعمتهایی که ارزانی داشته، بزرگ بدارند. آن روز، روز عید، روز اجتماع، روز گشودن (افطار)، روز زکات، روز رغبت و روز تضرع است. و نیز از آن رو که نخستین روزی است که خوردن و آشامیدن در آن حلال میشود؛ زیرا آغاز سال نزد اهل حق ماه رمضان است. پس خداوند دوست داشت که برای آنان در آن روز مجمعی باشد تا در آن حمد و تقدیسش کنند.
(علل الشرائع، ج 1، ص 384)