در مکتب نورانی حضرت فاطمه، رمضان تنها امساک از طعام نیست؛ مدرسهای است برای صیانتِ دل و جان. از پاسداریِ زبان و نگاه تا احیای شب قدر، روزه در نگاه او تمرین اخلاص و بیداری است.
نورنیوز-گروه فرهنگی: ما یَصنَعُ الصّائِمُ بِصیامِهِ إذا لَم یَصُن لِسانَهُ وَ سَمعَهُ وَ بَصَرَهُ وَ جَوارِحَه؟
روزه دار با روزه اش چه می خواهد بکند،وقتی زبان و گوش و چشم و اعضایش را (از گناه) حفظ نکند؟
(دعائم الاسلام، ج 1، ص 268)
فَرَضَ اللَّهُ الصِّیامَ تَثْبیتاً لِلْإِخْلاصِ
خداوند، روزه را برای تثبیت اخلاص(در دل مردم) واجب کرده است.
در روایتی می خوانیم: «وَ کانَتْ فاطِمَه «ع» لا تَدَعُ اَحَدا مِنْ اَهْلِها ینامُ تِلْک اللَّیلَه وَ تُداویهِمْ بِقِلَّه الطَّعامِ وَ تَتَأَهَّبُ لَها مِنَ النَّهارِ وَ تَقُولُ مَحْرُومٌ مَنْ حُرِمَ خَیرَها
روش حضرت فاطمه «ع» این بود که هیچ فردی از خانواده خویش را نمی گذاشتند در آن شب (بیست و سوم) بخوابد و [مشکل خواب] آنها را با کمی غذا و آمادگی در روز درمان می نمودند و می فرمودند: «محروم است کسی که از خیر [و برکت] آن شب محروم شود.»
(مستدرک الوسائل، ج 7، ص 470)