برآوردها نشان میدهد رشد واقعی اقتصاد جهان در سال 2026 به 3.1 درصد میرسد؛ اما سهم اصلی این رشد نه در غرب، بلکه در آسیا و بهویژه چین و هند رقم خواهد خورد.
نورنیوز-گروه اقتصادی: نقشه سهم کشورها از رشد تولید ناخالص داخلی واقعی جهان در سال ۲۰۲۶ تصویری معنادار از جابهجایی مرکز ثقل اقتصاد جهانی ارائه میدهد. بر اساس این برآورد، رشد واقعی اقتصاد جهان در سال آینده به ۳.۱ درصد خواهد رسید؛ اما پرسش اصلی این است که موتور این رشد کجاست؟
آسیا–اقیانوسیه با سهم ۵۹.۴ درصدی، بزرگترین نقش را در رشد اقتصاد جهانی ایفا میکند. در قلب این منطقه، چین با سهم چشمگیر ۲۶.۶ درصدی بهتنهایی بیش از یکچهارم رشد جهانی را به خود اختصاص داده است. این سهم بالا ناشی از ترکیب تولید ناخالص داخلی عظیم بر اساس برابری قدرت خرید و نرخ رشد بالاتر نسبت به بسیاری از اقتصادهای توسعهیافته است. پس از چین، هند با سهم ۱۷ درصدی قرار دارد؛ جایگاهی که نشان میدهد دهلینو به دومین موتور رشد اقتصاد جهان تبدیل شده است.
ایالات متحده با سهم ۹.۹ درصدی همچنان بازیگری مهم باقی مانده، اما فاصله آن با چین و هند قابل توجه است. نکته قابل تأمل اینکه مجموع سهم آمریکا و اتحادیه اروپا در سال ۲۰۲۶ تنها حدود ۱۶ درصد برآورد شده؛ رقمی که نسبت به وزن تاریخی اقتصادهای غربی کاهش محسوسی را نشان میدهد.
پس از سه اقتصاد بزرگ چین، هند و آمریکا، کشورهایی مانند اندونزی با ۳.۸ درصد و ترکیه با ۲.۲ درصد از مهمترین مشارکتکنندگان رشد جهانی محسوب میشوند. ویتنام (۱.۶ درصد)، فیلیپین (۱.۳ درصد)، بنگلادش (۱.۳ درصد)، مالزی (۰.۹ درصد)، پاکستان (۰.۹ درصد) و قزاقستان (۰.۷ درصد) نیز در میان اقتصادهای آسیایی نقش مکمل اما معناداری دارند.
در خاورمیانه، سهم منطقه ۶.۴ درصد برآورد شده است. عربستان سعودی با ۱.۷ درصد، ترکیه با ۲.۲ درصد و امارات با ۰.۷ درصد بیشترین نقش را دارند. سهم ایران نیز ۰.۳ درصد ذکر شده است. در آفریقا، مجموع سهم قاره ۷.۷ درصد است که مصر با ۱.۷ درصد و نیجریه با ۱.۵ درصد در صدر قرار دارند. در آمریکای جنوبی و مرکزی نیز سهم کلی ۴.۴ درصد بوده که برزیل با ۱.۵ درصد بیشترین نقش را دارد.
اروپا در مجموع ۹.۵ درصد از رشد جهانی را تأمین میکند؛ آلمان و بریتانیا هرکدام ۰.۹ درصد، اسپانیا ۰.۹ درصد، لهستان ۱ درصد و روسیه ۱.۱ درصد سهم دارند. با این حال بخش عمدهای از رشد اروپا در قالب «سایر کشورهای اروپایی» با ۲.۹ درصد تجمیع شده است.
این تصویر نشان میدهد اقتصاد جهانی بیش از هر زمان دیگری به سمت چندقطبی شدن حرکت کرده است. رشد بالا دیگر در انحصار اقتصادهای غربی نیست و کشورهای دارای جمعیت بالا، بازار داخلی گسترده و ظرفیت صنعتی در حال تبدیل شدن به پیشرانهای اصلی اقتصاد جهان هستند. تداوم این روند میتواند پیامدهای ژئوپلیتیکی، تجاری و ارزی گستردهای در سالهای آینده به همراه داشته باشد.