همزمان با ازسرگیری مذاکرات هستهای و فضاسازی رسانههای صهیونیستی درباره استقرار سامانههای تاد و پاتریوت در منطقه، یک جنگ ادراکی جدید علیه ایران شکل گرفته است؛ جنگی که هدف آن امنیتسازی مصنوعی برای اسرائیل و تحمیل اشتباه محاسباتی در سطح منطقهای است.
نورنیوز-گروه سیاسی: ادعای استقرار سامانههای دفاع موشکی آمریکا در خاورمیانه، همزمان با مذاکرات هستهای و دیدارهای سیاسی سطح بالا، بیش از آنکه واقعیتی میدانی باشد، کارکردی رسانهای و ادراکی دارد. روایتسازی کانالهای صهیونیستی درباره تکمیل استقرار تاد و پاتریوت، تلاشی برای القای افزایش بازدارندگی آمریکا در برابر ایران است؛ در حالی که اذعان همزمان محافل کارشناسی اسرائیلی و بینالمللی به توان ویرانگر موشکی و پهپادی ایران، این روایت را از درون تهی میسازد. این فضاسازی در اصل با هدف ترمیم روانی جامعه صهیونیستی و القای حضور ناجیگونه آمریکا در شرایط فرسایش شدید داخلی اسرائیل دنبال میشود.
امنیت مصنوعی برای رژیمی فرسوده
رژیم صهیونیستی در شرایطی به بزرگنمایی سامانههای پدافندی متوسل شده که بحران مشروعیت، شکست نظامی در غزه و گسست اجتماعی، شالوده امنیت درونی آن را متزلزل کرده است. تحرکات نظامی آمریکا نهتنها امنیت واقعی ایجاد نکرده، بلکه موجی از رعب، مهاجرت معکوس و بیاعتمادی داخلی در سرزمینهای اشغالی را تشدید کرده است. از این منظر، برجستهسازی پدافند آمریکایی تلاشی برای مهار فروپاشی روانی و اجتماعی اسرائیل است، نه پاسخی واقعی به تهدیدات. اعتراف ژنرالهای صهیونیست به ناکامی در نابودی حماس، نشان میدهد بحران امنیتی این رژیم ماهیتی ساختاری یافته و با ابزارهای تبلیغاتی قابل ترمیم نیست.
حضور آمریکا؛ امنیتساز یا بحرانزا
کارنامه آمریکا در منطقه بهروشنی نشان میدهد که حضور نظامی گسترده آن نهتنها امنیت نیاورده، بلکه به گسترش تروریسم، اشغالگری و بیثباتی منجر شده است. افغانستان، عراق، سوریه، لبنان و فلسطین، نمونههای عینی این الگوی مخرب هستند. در چنین بستری، تصور امنیتآفرینی سامانههای آمریکایی یک خطای محاسباتی راهبردی است. تا زمانی که واشنگتن به حمایت همهجانبه از رژیم صهیونیستی ادامه میدهد، هیچ نظم امنیتی پایداری در منطقه شکل نخواهد گرفت. همکاری کشورهای منطقه با این رویکرد، نهتنها امنیت را افزایش نمیدهد، بلکه ناامنی را تعمیق میکند.
جنگ ادراکی و تله اشتباه محاسباتی
رفتار رسانهای آمریکا و اسرائیل نشاندهنده تمرکز بر جنگ ادراکی برای فرسایش افکار عمومی و تحت فشار قرار دادن ایران در روند مذاکرات است. القای نزدیک بودن جنگ و ضرورت امتیازدهی برای جلوگیری از آن، بخش ثابت این طراحی است؛ در حالی که تجربه ثابت کرده عقبنشینی، صرفاً دشمن را جسورتر میکند. برجستهسازی توان تاد و پاتریوت، یا ادعاهای اغراقآمیز درباره تسلیحات جدید، در حالی صورت میگیرد که ناکارآمدی این سامانهها در برابر توان موشکی و پهپادی ایران پیشتر اثبات شده است. از نگاه ایران، مفهومی به نام درگیری محدود وجود ندارد و هر اقدام، با پاسخی فراگیر و قاطع مواجه خواهد شد؛ واقعیتی که حتی کشورهای منطقه نیز با اعلام عدم اجازه استفاده از خاک خود علیه ایران، به آن اذعان کردهاند.