بازدید نمایندگان آمریکا از ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن بلافاصله پس از مذاکرات مسقط، تلاشی آشکار برای تداوم جنگ ادراکی و القای دوگانه مذاکره و تهدید است؛ اما این نمایش بیش از آنکه قدرتنمایی باشد، اعترافی ناخواسته به اقتدار بازدارنده ایران محسوب میشود.
نورنیوز-گروه بینالملل: انتشار خبر بازدید استیو ویتکاف و جرد کوشنر، نمایندگان آمریکا در مذاکرات هستهای، از ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن در آبهای منطقه را نمیتوان رخدادی تصادفی یا صرفاً تشریفاتی دانست. این اقدام در امتداد راهبرد دیرپای ایالات متحده برای مدیریت همزمان مذاکره و تهدید قابل تحلیل است؛ راهبردی که هدف اصلی آن، برهمزدن زمین بازی ذهنی تصمیمسازان ایرانی و القای خطای محاسباتی میان جنگ و دیپلماسی است. آمریکا تلاش میکند با برجستهسازی مؤلفه نظامی، فضای مذاکرات را از مسیر فنی و حقوقی خارج کرده و آن را به میدان فشار روانی بکشاند. در واقع، ناو آبراهام لینکلن نه ابزار جنگ، بلکه رسانهای برای تداوم جنگ ادراکی است.
دوگانهسازی ساختگی مذاکره و جنگ
اگرچه ترامپ از مثبت بودن روند مذاکرات مسقط سخن گفته، اما رفتار میدانی و رسانهای واشنگتن نشان میدهد اعتیاد مزمن آمریکا به تهدید و ارعاب همچنان پابرجاست. دوگانهسازی «تسلیم یا جنگ» همان الگوی تکراری بیصداقتی مذاکراتی آمریکاست که اینبار با شدت بیشتری دنبال میشود. این رویکرد، همزمان مصرف داخلی نیز دارد؛ ترامپی که با افول جدی پایگاه اجتماعی، پروندههای سنگینی چون اپستین و چشمانداز نامطلوب انتخابات میاندورهای مواجه است، نیازمند بازسازی تصویر اقتدار ارتش آمریکاست. نمایش لحظهبهلحظه ناو هواپیمابر، بخشی از همین پروژه است؛ پروژهای که نه فقط ایران، بلکه متحدان آمریکا و کشورهای منطقه را نیز مخاطب قرار داده و هشداری آشکار نسبت به پیامدهای همگرایی با چین و روسیه محسوب میشود.
اعتراف ناخواسته به اقتدار ایران
برخلاف ادعای رسانههای غربی، بازدید ویتکاف از ناو آبراهام لینکلن بیش از آنکه نمایش قدرت باشد، اعترافی ناخواسته به توان بازدارندگی ایران است. افتخار ویتکاف به گفتوگو با خلبانی که یک پهپاد ایرانی را سرنگون کرده، خود گواهی روشن بر جایگاه پهپادها و توان بومی ایران در محاسبات نظامی آمریکاست. کشوری که زمانی وجود پهپادهای ایرانی را انکار میکرد و تصاویر آن را ساختگی میدانست، امروز سرنگونی یک پهپاد ایرانی را دستاورد نظامی تلقی میکند. این تغییر روایت، نشاندهنده تأثیر مستقیم قدرت موشکی و پهپادی ایران بر محاسبه هزینه–فایده آمریکا و یکی از عوامل عقبنشینی واشنگتن از تهدید نظامی گسترده و تن دادن به مسیر دیپلماسی است.
هزینه سنگین خطای محاسباتی
آمریکاییها مدعیاند این بازدید پیامی است مبنی بر وجود گزینههای دیگر در صورت شکست مذاکرات، اما واقعیت میدانی خلاف این ادعا را نشان میدهد. ایران همواره مذاکره را پذیرفته، اما هرگز آن را بدون پشتوانه میدان دنبال نکرده است. تجربه جنگ ۱۲ روزه و التماس آمریکا و رژیم صهیونیستی برای آتشبس، درس روشنی برای توهمزدگانی است که هنوز از گزینه نظامی سخن میگویند. امروز، همانگونه که فرماندهان نظامی و وزیر امور خارجه تصریح کردهاند، دست نیروهای مسلح ایران روی ماشه است. هرگونه اشتباه محاسباتی، جنگی فراگیر را رقم خواهد زد که پایگاهها و منافع آمریکا و سرزمینهای اشغالی را در بر میگیرد. این حقیقتی است که ویتکافها آن را بهخوبی فهمیدهاند و حضورشان بر عرشه ناو، بیش از نمایش قدرت، نشانه هراس از هزینههای سنگین جنگ است.