نشست اخیر شورای حقوق بشر سازمان ملل درباره ایران، بیش از آنکه تلاشی حقوقبشری باشد، به صحنهای برای بازتولید فشار سیاسی، سفیدسازی تروریسم و پوشاندن سرخوردگیهای راهبردی غرب تبدیل شد؛ رفتاری که مشروعیت این نهاد را با پرسشهای جدی مواجه کرده است.
نورنیوز-گروه بینالملل: گزارشگران غیرمستقل و بحران بیطرفی نشست شورای حقوق بشر درباره ایران، پیش از هر چیز نماد شکست نهادی است که ادعای دفاع از انسانیت دارد اما در عمل به ابزاری سیاسی بدل شده است. کارنامه این شورا نشان میدهد که در برابر جنایات آشکار آمریکا و رژیم صهیونیستی، از نسلکشی غزه تا تجاوزهای مکرر در غرب آسیا، سکوتی معنادار اختیار کرده است. در مقابل، تمرکز مداوم بر ایران با اتکا به گزارشگرانی که استقلال حرفهای ندارند، شائبه سیاسیکاری را تقویت میکند. گزارشگرانی چون جاوید رحمان و مای ساتو، اگرچه دارای ملیتهای غیرغربی هستند، اما تحصیلکرده و وابسته به نهادهای انگلیسیاند؛ کشوری با سابقهای تاریک در نقض حقوق ملتها از جمله ملت ایران. این ترکیب، بیطرفی ادعایی شورا را عملاً بیاعتبار کرده و آن را به صحنهای برای پیشبرد اهداف دولتهای غربی تبدیل کرده است.
تحریمها؛ حقیقت تعمداً نادیدهگرفتهشده
در این نشست، غربیها با روایتهای احساسی تلاش کردند اعتراضات داخلی ایران را بهطور گزینشی بازنمایی کنند، بیآنکه به ریشههای اصلی آن بپردازند. ماهیت معیشتی و اقتصادی مطالبات مردم، که مستقیماً از تحریمهای یکجانبه ناشی میشود، کاملاً نادیده گرفته شد. این در حالی است که النا دوهان، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور اقدامات قهری یکجانبه، تحریمها را جنایت علیه بشریت دانسته و خواستار پیگرد عاملان آن شده است. سکوت شورای حقوق بشر در برابر این گزارش رسمی، نشان میدهد که مسئله مردم ایران اولویت این نهاد نیست، بلکه هدف، اعمال فشار سیاسی است. همچنین شورا هیچ اشارهای به جنگ ترکیبی، جنگ ۱۲روزه و پیامدهای اقتصادی و اجتماعی تجاوزات آمریکا و رژیم صهیونیستی نکرد و با تقلیل مطالبات مردم به موضوعاتی حاشیهای مانند اینترنت، عمداً واقعیتها را کمرنگ ساخت.
روایتسازی سیاسی و تحریف واقعیت اجتماعی
یکی دیگر از ابعاد سیاسی نشست، ناتوانی یا عدم تمایل شورا به تفکیک میان اعتراض و اغتشاش بود. اعتراضات معیشتی که از اوایل دیماه آغاز شد و از سوی عالیترین سطوح حاکمیت به رسمیت شناخته شد، در روایت شورا جایگاهی نداشت. تمرکز صرف بر روزهایی خاص مانند ۱۸ دیماه، نشاندهنده هماهنگی سیاسی و اطلاعاتی غرب برای برجستهسازی خشونت و تبدیل آن به ابزار فشار جهانی علیه ایران است. در همین چارچوب، حماسه ۲۲ دیماه و حضور میلیونی مردم در حمایت از امنیت ملی و محکومیت مداخله خارجی، کاملاً سانسور شد. این حذف هدفمند، گواه دیگری بر ماهیت سیاسی و نه حقوقبشری نشست شورای حقوق بشر است.
مشروعیتبخشی به تروریسم و سرخوردگی غرب
رفتار غرب در شورای حقوق بشر را باید فراتر از فشار سیاسی دانست؛ این رفتار در عمل به عادیسازی و مشروعیتبخشی به تروریسم منجر شده است. سکوت در برابر تروریسم دولتی آمریکا و رژیم صهیونیستی و در مقابل، سفیدسازی اغتشاشات خشونتبار، نشاندهنده بازتعریف خطرناک مفهوم تروریسم است. تقارن این رویکرد با اخبار فرار عناصر داعش از زندانهای سوریه، پیام روشنی دارد: استفاده ابزاری از تروریسم برای اهداف سلطهگرایانه. در سطح راهبردی، این اقدامات واکنشی به سرخوردگی غرب از ناکامی در تضعیف انسجام ملی ایران و بحرانهای داخلی خودشان است. رأی منفی ۷ کشور و ممتنع ۱۴ کشور به قطعنامه ضدایرانی نیز ناتوانی غرب در اجماعسازی و نشانهای از زوال تدریجی مشروعیت جهانی آنهاست.