سال 2025 با صدها حمله هوایی و پهپادی آمریکا در 7 کشور و سه قاره، پرده از واقعیتی برداشت که واشنگتن سالها انکار میکرد: جنگ، همچنان زبان اصلی سیاست خارجی آمریکاست.
نورنیوز-گروه بینالملل: سال ۲۰۲۵ نه نقطه پایان جنگهای آمریکا، بلکه فصل تازهای از تثبیت سیاست «مداخله از آسمان» بود. ایالات متحده تحت ریاستجمهوری دونالد ترامپ، برخلاف وعدههای مکرر برای کاهش حضور نظامی در جهان، دامنه عملیاتهای خود را به شکلی کمسابقه گسترش داد؛ بهگونهای که همزمان بخشهایی از خاورمیانه، آفریقا و آمریکای لاتین در تیررس مستقیم حملات نظامی واشنگتن قرار گرفتند.
در خاورمیانه، ایران، عراق، سوریه و یمن در کانون این رویکرد تهاجمی قرار داشتند. عراق و سوریه بار دیگر به میدان تکراری حملات هوایی و پهپادی آمریکا تبدیل شدند؛ حملاتی که با ادعای «بازدارندگی» و «پاسخ امنیتی» انجام شد اما در عمل، چیزی جز تضعیف حاکمیت ملی، افزایش ناامنی و بازتولید بحران به همراه نداشت.
یمن نمونه عریانتری از این سیاست بود. آمریکا با توجیه حفاظت از مسیرهای کشتیرانی و امنیت دریای سرخ، حملات مستقیمی را علیه اهدافی در این کشور انجام داد؛ حملاتی که هزینه واقعی آن، بر زندگی مردم و زیرساختهای یمن تحمیل شد. این الگو بار دیگر نشان داد که امنیت مورد نظر واشنگتن، اغلب به بهای بیثباتی دیگران تعریف میشود.
در مورد ایران، سطح و ماهیت اقدامات آمریکا کاملاً مستقیم و بیپرده بود. حملات هوایی به تأسیسات هستهای فردو و نطنز، نقطه اوج این تقابل محسوب میشود؛ اقدامی که نهتنها عبور آشکار از خطوط قرمز حقوق بینالملل و حاکمیت ملی یک کشور است، بلکه پیام روشنی درباره ترجیح گزینه نظامی بر دیپلماسی ارسال میکند. این حملات نشان داد که واشنگتن در مواجهه با پرونده هستهای ایران، همچنان بر منطق زور و نمایش قدرت تکیه دارد؛ منطقی که خطر گسترش درگیری و بیثباتی منطقهای را بهطور جدی افزایش میدهد.
قاره آفریقا نیز در سال ۲۰۲۵ به صحنه فعال عملیاتهای نظامی آمریکا بدل شد. سومالی با تداوم حملات پهپادی، به یکی از اصلیترین میدانهای جنگ کمهزینه اما پرپیامد آمریکا تبدیل شد؛ جنگی که در روایت رسمی «دقیق و هدفمند» خوانده میشود، اما گزارشهای میدانی از تلفات غیرنظامی و آسیبهای اجتماعی حکایت دارد. نیجریه نیز در چارچوب همکاریهای امنیتی، به یکی از نقاط ثابت حضور نظامی آمریکا در آفریقا تبدیل شد.
در آمریکای لاتین، ونزوئلا همچنان در فهرست اهداف فشار و مداخله قرار داشت. اگرچه شکل مداخله آمریکا در این کشور الزاماً به بمباران گسترده محدود نمیشود، اما قرار گرفتن آن در میان کشورهای هدف، بیانگر تداوم سیاست تهدید، عملیاتهای امنیتی و فشار همهجانبه علیه دولتهای ناهمسو با واشنگتن است.
آنچه این مجموعه عملیاتها را معنادارتر میکند، حجم بالای آنهاست. دادهها از صدها حمله هوایی و پهپادی در سال ۲۰۲۵ حکایت دارد؛ آماری که هر ادعایی درباره «پایان جنگهای بیپایان» را عملاً بیاعتبار میکند. آمریکا بار دیگر نشان داد که حتی در عصر شعارهای دیپلماتیک و تلاش های بی وقفه ترامپ برای دریافت جایزه صلح نوبل ، بمب و موشک همچنان ابزار اصلی سیاست خارجی آن است.