آگهی تبلیغاتی

شناسه خبر : 127552
تاریخ انتشار :
درباره فیلم آه سرد؛ بی‌حسی موضعی!
فجرنگار؛

درباره فیلم آه سرد؛ بی‌حسی موضعی!

آه سرد دهن‌کجی به مخاطب است. نه تنها تلاشی برای ایجاد کشش و جذابیت نمی‌کند بلکه اصرار دارد به هر شکل ممکن حوصله و میل بینندگانش را سرکوب کند و آنها را آزار دهد.

نورنیوز - گروه فرهنگ و جامعه: آه سرد دهن‌کجی به مخاطب است. نه تنها تلاشی برای ایجاد کشش و جذابیت نمی‌کند بلکه اصرار دارد به هر شکل ممکن حوصله و میل بینندگانش را سرکوب کند و آنها را آزار دهد. از این منظر، همه اجزای فیلم در هماهنگی با هم جذابیت‌زدایی می‌کنند.

فیلم در ناکجاآبادی سپری می‌شود که نه تعین زمانی دارد و نه تعین مکانی. می‌تواند در سوئیس و سوئد روایت شود، یا حتی در سیبری، می‌تواند در ۵۰ سال قبل رخ دهد، یا ۵۰ سال بعد. تنها نشانه ایرانی بودن آدم‌هایش، فارسی حرف زدن‌شان است، که تازه شکل گفتگوها و بی‌معنایی و بیهودگی حاکم بر جملات همین نیمچه تعین زبانی‌شان را هم از خاطر می‌برد. در جایی از فیلم، ضمن گفتگوی پسرک سرباز با شخصیت اصلی می‌شنویم: -می‌شه یه سوال بپرسم؟ -نه! –باشه. (چند ثانیه بعد) –بپرس. –ولش کن!)

فیلم پر است از نماهای مفصل و مطول از طبیعت برف‌آلود و حرکت ماشین در جاده‌ای در دامنه کوه‌ها و صورت سرد و کرخت آدم‌ها که کم حرف می‌زنند و بیشتر در خودشان فرو رفته‌اند. جدا از وجه کارت‌پستالی تصاویر که بعضاً شیک و تماشایی از آب درآمده‌اند (یک‌جور زیبایی منهای اثرگذاری که در مدیوم سینما؛ یعنی تصویر متحرک قصه‌گو فاقد کارکرد و بلکه ضداثر است) این تمهید تکراری ریتم آه سرد را گرفته و فیلم را از نفس انداخته است. واضح است که جور فقدان قصه و روایت ایستای اثر را هم نمی‌تواند بکشد.

آه سرد قصه ندارد. حتی به اندازه نیم خط و به اندازه اقتضای یک فیلم کوتاه داستانی. روایت فیلم مطلقاً پیش نمی‌رود. مسئله کشتن یا قتل و مواجهه پسر با پدر قاتل درنمی‌گیرد. بیش از همه برای اینکه شخصیت‌ها فاقد پرداخت و تشخص هستند. قابل درک و دریافت نیستند و نمی‌شود بهشان نزدیک شد. میزان ناراحتی‌ای که از چهره و سیمای پسر در طول فیلم منتقل می‌شود، به قدری ناچیز است که می‌توانیم فرض کنیم از گم شدن توپ فوتبالش دلگیر و غمگین است.

در هنر به طور کلی و سینما به طور خاص، برای اینکه ایده، مضمون یا نکته‌ای به مخاطب منتقل شود، در وهله اول باید سرگرم کند. مخاطب باید با شخصیت‌ یا شخصیت‌هایی در ماجرا یا ماجراهایی سهیم و همراه شود تا بتواند و بشود به متن و بطن اثر نزدیک شده و با آن پیوندی برقرار کند. فخرفروشی و نادیده گرفتن مخاطب کج‌سلیقگی و بی‌هنری است. مردم را دوست داشته باشیم و بیاد بیاوریم که سینما از آغاز شکل‌گیری‌اش در رابطه پرشور با مخاطب ساخته شد و رشد کرد. آه سرد علیه سینما و مخاطب است. و بی‌آینده و تباه.


نورنیوز
اخبار مرتبط
«جنگل پرتقال»؛ عقیم و ارتجاعی‌
فجرنگار؛

«جنگل پرتقال»؛ عقیم و ارتجاعی‌

جنگل پرتقال بیش از آنکه مشکل کارگردانی و اجرا داشته باشد از ضعف قصه و درام در متن رنج می‌برد و گفتن ندارد که با فیلمنامه بد نمی‌توان فیلم خوب ساخت.

«سینما متروپل»؛ فیلم آبادان
فجرنگار؛

«سینما متروپل»؛ فیلم آبادان

مضمون سینما متروپل برای سینمای دفاع‌مقدسیِ ما جدید نیست اما زاویه‌ پرداختش به‌نسبت جدید به‌نظر می‌رسد.

اتاقک گلی؛ روایت رنج
فجرنگار؛

اتاقک گلی؛ روایت رنج

روایت عمیق فیلم از یک اتفاق تلخ در حاشیه‌ عملیات مرصاد، ضعف‌های اتاقک گلی را به حاشیه می‌برند تا سرجمع مخاطب از تماشای یک فیلم مهم لذت ببرد.

«یادگار جنوب»؛ یک عاشقانه عجیب
فجرنگار؛

«یادگار جنوب»؛ یک عاشقانه عجیب

«یادگار جنوب» یک عشق را روایت می‌کند. عشقی عحیب و جنون‌آمیز که هر لحظه و هر جنبه‌اش، آبستن یک حادثه است. روایت غیرخطی فیلم از این ماجرای عاشقانه اما ...

ایستاده در ایده؛ درباره فیلم «سرهنگ ثریا»
فجرنگار؛

ایستاده در ایده؛ درباره فیلم «سرهنگ ثریا»

«سرهنگ‌ ثریا» در ایده گیر افتاده و از یک جرقه‌ خوب فراتر نرفته. برای همین سخت می‌شود آن را در میان خوب‌های جشنواره‌ی امسال قرار داد.

نگاهی به فیلم «کت چرمی»؛ مرد بازنده 2
فجرنگار؛

نگاهی به فیلم «کت چرمی»؛ مرد بازنده 2

کت چرمی در امتداد مسیر «مرد بازنده» و قبل‎تر از آن «لاتاری» و در کنار فیلم‌هایی مثل «شنای پروانه» مسیر جدیدی در سینمای اجتماعی ایران باز کرده‌اند. ...

بوی خوش زندگی
فجرنگار؛

بوی خوش زندگی

هادی مقدم‌دوست قبل از آن‌که کارگردان باشد فیلمنامه‌نویس است و کارنامه‌ی پربار فیلمنامه‌هایش نشان می‌دهد او قصه‌گفتن و جهان‌ساختن را خوب بلد است. ...

نظرات

نظر شما

: : :
کلیه حقوق این سایت برای نورنیوز محفوظ است.
نقل مطالب با ذکر منبع بلامانع است.

nournews
Copyright © 2021 www.‎nournews.ir‎, All rights reserved.
X
آگهی تبلیغاتی